Vanmiddag rond 17.00 belt schoonzus,
zwager is thuis gekomen , een uurtje daarvoor.
Het gaat niet goed , echt niet goed.
Maar zijn wens om naar huis te mogen
is gerespecteerd en de vraag naar de verzorging
wordt in volle gang gezet.
Nachtverpleging e.d.

Vanavond om 20.00 uur belt andere schoonzus
het is al voorbij.
Om 19.00 uur is hij overleden,
rustig in zijn slaap.
Eega was al van plan om even heen te gaan
en vertrekt alsnog na de koffie.

Intussen heeft hij gebeld
gaat een latertje worden.
Hij heeft zijn lichaam ter beschikking van de wetenschap gesteld
en om 23.00 uur vanavond wordt hij opgehaald.
Gezien dat er ook familie van zijn kant is
wil schoonzus ook graag familie van haar kant,
en dat is te begrijpen.

Ik wacht wel tot eega thuis komt,
hij zal het even nodig zijn.

XXXXXXXXXXX

Naar aanleiding van jongste zijn vraag
besluit ik vanavond mentor even te mailen.
Mijn excuus is waar ik mee open,
dat ik hem ´vergeten´ben.
Maar dat ik het van harte toejuich dat hij ook aanwezig is,
als hij kan vrijdag dan laten we het zo staan
anders andere afspraak
maar ook met de woorden dat ik behoorlijk verbolgen ben.

Krijg vrijwel direct mailtje terug:
Als mentor wil hij graag erbij zijn, hij kan ook vrijdag
enne : waar ben ik zo verbolgen over?
Intern heeft hij niets gehoord,
hij sluit met de woorden:
Praat me even bij als je wil?

En ik gooi een aantal,
let een aantal, feiten in een mail.
Die gaat hij morgen lezen , mailde hij me terug.
Nu wil het andere feit dat ik weet
dat hij een flink portie ellende over hem heen heeft gehad
in zijn rol in deze.
Ik praat hem bij over de feiten en hoe het is gegaan.
Over de Orthopedagoge die een strafbaar feit is aangegaan,
over de regelrechte leugen van de tegenpartij.
maar ook over
hoe geweldig het gaat met de jongens onderling
en dat het niet mijn bedoeling is
om daar iets aan te veranderen.

Ik weet, en dat weet ik zeker,
dat hij nog voor vrijdag contact heeft met de onderdirecteur.
Bewuste actie?
Zekers wel 😉
Als ik daar vrijdag binnenstap ,
heb ik maar een paar seconden nodig om te zien wie wat weet.

Oh wat ben ik er klaar voor,
maar nog steeds niet met de bedoeling om wie dan ook
ten gronde te richten 😉

Dit zijn de momenten dat ik zo kan genieten van het feit
dat mensen me denken te kunnen wegschrijven als:
makkelijk te overbluffen en met simpel werk
ook wel simpele ziel te zijn 😉

Technisch hebben ze gelijk:
ga voor een simpele waarheid !

XXXXXXXXXXXXXXXXXX

Vanmiddag is het wachten op de man van de boiler,
als hij komt voorziet hij grote problemen
om de nieuwe te plaatsen.
Gelukkig werkt alles wel mee
en is een uurtje later de klus geklaart.
Pfffffffft toch een zooitje 😉

Oudste en jongste hebben het dik naar hun zin op school
en jongste neemt zijn vriendje weer eens mee
of ie kan blijven eten ? Toevallig deze ronde wel 😉
Joch weer gelukkig.

Voor de rest weinig bijzonders
begint allemaal weer te lopen
en als mentor aan jongste vraagt
hoe laat mijn gesprek a.s. vrijdag is
weet hij niet of hij antwoorden moet.
Vertel het hem maar gewoon,
kan nog interessant worden
want mentor en ik staan aan 1 kant 😉

XXXXXXXXXXXXXX

´t is weer maandag,
altijd een drukke dag
vooral nu alles helemaal opstart.

Begin met gewoon werken,
dan de boodschappen,
met Omama en jongste naar de kapper,
School, eten,
en dan vergadering.
Mijn dag is gevuld met doe dingen
maar ook met gedachten.

Als ik vanavond terug rij
zie ik een (bijna?) volle maan
de wind trekt aan leeuwtje
en er liggen veel takken op de weg.
Het weer is onstuimig
en ik voel me onstuimig.

Morgenvroeg vrij, morgenmiddag wordt
ook hier een nieuwe boiler geplaatst
is eega daarvoor morgenmiddag vrij,
en zijn de jongens druk bezig
het ritme weer te vinden.

Het beweegt allemaal volop
en ik geniet wel van die bedrijvigheid om me heen.
Er komt trouwens voor jongste vanavond een vraag,
waarvan ik razend benieuwd ben
wat het antwoord gaat worden.
Helaas kan ook ik
niet altijd vrijuit plaatsen,
maar jullie lezen het tzt 😉
Beloofd.

En niet helemaal te vergeten
heeft eega zijn zus gebeld ,
met zwager gaat het ronduit niet goed.
Toch is ie weer begonnen met dialyze
maar nu hebben ze ontdekt dat hij ook
botkanker heeft, en het schijnt ook in zijn
beenmerg te zitten,
niets meer aan te doen.
Nu ligt hij nog in Emmen maar
het is de bedoeling dat hij toch nog naar huis komt,
al is schoonzus daar niet helemaal gelukkig mee.
Qua verpleging is er gelukkig genoeg te regelen
kan een dag, een week, een maand duren,
tja dat weten we geen van allen tenslotte maar
bizar is het wel.

XXXXXXXXXXXXXX

De hele week komt het voorbij : 10 jaar na de aanslagen
die de wereld schokten.
Als je de beelden ziet, de verhalen hoort
kun je niet voorstellen, en dat is gewoon zo,
wat de werkelijke beleving is.

en zo hebben we allemaal onze eigen data
onze eigen dingen,
zoeken we naar onze eigen manieren
om , om te gaan met.

Ook ik heb data waar niemand meer aan denkt
zelfs eega niet,
maar die in mijn hart gekerft staan.
Ze zullen nooit verdwijnen,
omdat het een stukje is van mij.

Er zijn ook mensen die bij anderen  hun data stil staan
omdat ze weten hoe het voelt.
die even een berichtje sturen,
gewoon om te laten weten dat er aan gedacht wordt.
Niet om zichzelf zo geweldig te laten wezen.

Mijn hart gaat uit naar velen,
mensen die ik persoonlijk ken,
mensen die ik nog nooit ontmoet heb,
maar omdat ik op de een of andere manier
er iets mee heb.

Meestal verdwijnen mensen uit mijn leven
door simpel weg dood te gaan,
of omdat ze het zelf willen doen.
In geen van de twee heb ik een keuze
dan wel een beslissing
en soms voel ik bij alle twee
toch wel een vlucht.

Maar niemand hoeft te vluchten voor mij
leef je leven, doe je ding
doe ik ook.
Alleen vind ik het belangrijk
om naar een ander om te zien.
De vraag is doe ik het voor mezelf?
Of omdat ik van mensen hou?

De laatste is waar,
het levert mijn mannen inzichten op,
stof tot nadenken
en maakt ze naar de buitenwereld rustiger,
bedachter, en sterker.
Niet omdat ik ze zeg wat ze moeten doen
maar omdat ik ze laat zien wat de mogelijkheden zijn.
en er is veel , heel veel Liefde nodig
om de keuze te maken , te helpen
en jezelf weg te cijferen
dan te zeggen:
Je bekijkt het maar lekker zelf.

XXXXXXXXXXXXXXXx

Lieve Trees,
ook voor jou een stukje apart,
ik wens ook jou
dezelfde Kracht en Liefde.
Ook jij zag het komen waarschijnlijk
maar op het moment daar
is het toch een wereld apart.
Denk aan je ook namens mijn mannen !

Dikke digiknuffel.
Liefs Cheet.

Inmiddels is het 11 september de dag dat het
10 jaar geleden is van de aanslagen in America.
de dag was mooi
qua weer, geweldig warm 30 graden,
en een avond temp van ruim 22.
De onweersbuien zijn voorspelt.
en ik ben normaal bang voor onweer.
zo niet vanavond.

Het komt opzetten, en het internet vliegt eruit.
De lichtshow is geweldig, het geluid vrij weinig
en de regen valt bij vlagen wel mee 😉
er komen 2 sessie, en de laatste is nu aan de gang
en ik voel totaal geen angst !

waarom ? Ik weet het niet.
Maar weet wel dat mijn lauwe reactie
mijn mannen tot rust brengt.
Die liggen onderhand gewoon in bed
en liggen er niet wakker van 😉
Grappig hoe gevoelens en gedachten kunnen
veranderen, of is accepteren een beter woord ?
Ik ben niet meer bang voor onweer,
weet je wel hoe fijn dat is?
XXXXXXXXXXXXXXX

Een verrassing was het niet,
hij had ons duidelijk en eerlijk laten weten
dat het tijd werd voor een kaarsje.
Intens hebben we gemailt
en als ik dan het kaartje zie
kan het niet anders uitspreken
dan zuivere Liefde.

Van mijn vriend van het Kroondomein
is de innige geliefde echtgenote
naar haar geliefde katten vertrokken.
Ik wens je kracht
ik wens je liefde
ik wens je begrip
ik wens je vertouwen
maar bovenal wens ik je rust
die je vindt in je herinneringen
waarvan je er velen hebt.

http://knetter.bloggertje.nl/

Liefs Cheet en haar familie.

XXXXXXXXXXXXXXX

Oudste komt thuis
hij heeft ontmoeting gehad
met een van de vrienden van pestkop,
de jongen die hem benaderde op hyves
en in elke zin Kanker noemde.

De jongen begroette hem
schuchter en in afwachting van.
oudste groette terug
en oudste zag een opluchting op het gezicht van.

Er zijn meer kids die het woord kanker gebruiken
als stopwoord en hij is zover dat hij zegt:
ik trek me er niets meer van aan
het is hun gebrek.
En ik ben trots, omdat hij doorheeft waar het echt om gaat.

Vanmiddag bij de basisschool staat er een brugpiepertje
een zij, en ze heeft een taalgebruik om heel stoer te zijn
tegenover de nu 8e klassers.
Een guppy van 5 loopt er om heen
en die begroet met met:
HOI, hoi terug.
En dan krijg ik: vieze vuile kuthoer.
??????????????
hij blaat alleen maar na , wat daar gezegt wordt.
Ik pak hem letterlijk en figuurlijk bij de oren
hij slaat zijn handen voor zijn ogen:
ik zie niets.

Zij is er eentje die te maken heeft met de recente vernielingen hier,
dat is inmiddels bekend.
Zij is er ook eentje die anderen graag de schuld geeft
en toch zegt ze tegen guppy:
Doe ff normaal joh!

En ik vraag me af,
waren wij vroeger ook zo?
Of ben ik nog zo braaf?
Kan me herinneren dat ik 1 van onze jongens
over het mat kwam op het schoolplein met een taalgebruik
die werkelijk nergens op sloeg.
Die was heel snel thuis, voor langere periode.

Ben ik dan zo´n nitwit
of is het een teken aan de wand?

Gelukkig hebben we tot op heden weinig
en dan echt weinig te klagen over onze jongens.
Tuurlijk stuiteren ze wel eens
maar doe ik ook.
Zolang het in normaal drents is
en er ruimte is voor een gesprek hoe dingen zo komen
is er altijd een oplossing , toch?

XXXXXXXXXXX

De oproep kwam
en ik gaf gevolg.
De roep om licht , een kaarsje
maar die zal nooit
dat doel doen verwezelijken
die hij zo graag wil.
Het onvermijdelijke
is in gang gezet.

Een telefoontje voor eega
van zus, over zwager.
Een bloeding, verlamming
stoppen van dialyse
stoppen met het willen leven
kan een week
kan 14 dagen
kan ook anders.

En tot overmaat van ramp
ben ik vanmiddag Stampertje kwijt.
En dan bedoel ik , kwijt kwijt.
Ze is er altijd en nu niet.
Waar is ze, wat is er gebeurd
en als kwijt kwijt is
hoe vertel ik het mijn jongens ?
En zweet parelt op mijn voorhoofd.
Na 20 minuten zoeken
vind ik haar, slapend onder
de dichte bladerdeken van de klimop.

Ik stond er bij,
keek er naar,
en huilde.

Daar kwamen tranen
van Liefde, verdriet en blijdschap
samen.
Aan de voet van
de klimop.

XXXXXXXXXXXXXX