Moet even na denken hoe te starten:
laat ik beginnen met: alles maar dan ook alles doe ik voor mijn mannen.
Tot in het normale vanzelf, tot in het toelaatbare en tot op zekere menselijke hoogte.
De jongens kunnen krijgen wat ze willen, als het binnen het budget valt,
als ze zich gedragen, kortom zoals je mag verwachten binnen de normale
afspraken van een ´samenleving ´in een gezin.
Je doet geen dingen die een ander verdriet doen en je doet niets wat verboden is.
Vrij simpel zou je zeggen.

Om een lang verhaal zonder al te veel emoties neer te typelen gebeurd er het volgende:
mijn mannen en dan alle drie, zijn gek van vuurwerk.
Niet het siergedeelte nee het knalgedeelte, hoe harder hoe mooier.
Mannen eigen? Ik weet het niet, maar ik heb er niets mee.
Hou wel de trends bij, de ontwikkelingen.

De jongens zijn verteld van de gevaren van roken, roken van een ander op school,
drugs, harddrugs, en van alles wat er voorbij kan komen waar je van denkt:
kan niet zoveel kwaad.
En dan staan eega en ik gisteravond in de keuken, ben met het eten bezig.

Er komt een verhaal over nitraten, over wat er al in huis is,
en hoe vet en cool ze zijn, en ik ben met stomheid geslagen.
Buiten het feit dat er een stuk vertrouwen weggeslagen wordt
en zo voelt het ook, komt er een stuk bezorgheid:
het is GEEN vuurwerk namelijk, het zijn explosieven.
En dat wordt op school en op het werk gewoon verhandeld
alsof het niets is.

Mijn hart zakt zo een beetje 1.30 naar beneden,
mijn tranen stijgen en mijn mond weigert elke dienst.
HOE in de vrede , HOE ga ik dit doen?
Van alle info die ik ze gaf, had ik deze over het hoofd gezien,
en voel me ziek, zo vreselijk ziek.

Ik zoek info op het net, en geef eega de verantwoording.
Maar ook de info, en vertel, vertel verhalen, waar het mee te maken heeft,
wat ze werkelijk in handen hebben , en vooral waarom ik niet boos ben
maar zo vreselijk bezorgt.
En hij luistert, hij neemt op en aan zijn gezicht zie ik dat hij ook schrikt.
het is niet allemaal zo onschuldig als het lijkt.

De jongens voelen zich schuldig en zien wel dat ik even totaal van de kaart ben
inclusief tranen, ze zien me nooit huilen maar nu wel.
Het vertrouwen en mijn angst ……………………..

Eindresultaat is :
eega heeft gesprekken met ze gehad, en zonder mij de zwarte piet toe te spelen
maar wel duidelijk over de ins en outs van dit spul, waarvan hij ook niet wist
wat het eigenlijk was, levert het volgende resultaat.
Alles gaat terug , het geld komt ook terug,
en gaat besteed worden aan nuttigere dingen die niet levensbedreigend kunnen zijn.
Een guppy van 13 met een nitraat, hou op , schei uit.

Ze geven vanavond alles aan eega en nu moet ik vertrouwen hebben
dat ze zijn overtuigd van hetgene wat ik ze vertel over:

waarom het verboden is, waarom het zo instabiel is,
wat de risico´s zijn, en vooral wat het met een jongenslijf kan doen.

Ondertussen kriebelt het in me dat een school op een bepaalde periode
dus een wandelende kruitfabriek is
en weet dat ze het nooit of te nimmer ooit kunnen beheersen dan wel controleren.
Dat het de verantwoording is van zij die het verkopen en nog meer
van zij die het kopen.

En hoop dat ouders weten waar hun kroost mee bezig is,
en eerlijk is eerlijk:
onze jongens waren eerlijk genoeg om toch te vertellen
en te luisteren.
Ze mogen echt alles van me hebben,
als ze het volgende jaar op 1 januari
alle vingers nog hebben en een ongeschonden lijf.

Ik snap de druk van iedereen doet het,
dat is natuurlijk niet zo , maar als je het zo wilt zien denk je dat wel.
De trots is dat ze toch niet konden leven met
en terug kwamen.
Als dit opgelost is, is het ook klaar en blijft zodoende de deur naar open
ook open.
Maar wat ben ik misselijk geweest.

OW; De eerste de beste die ik verdenk van krijgt een slaapkamer inspectie
en de eerste waar ik iets bij vind: maakt met mij een ritje politieburo.
dat is geen dreigement maar een feit , gratis 1 nacht overnachten inclusief ontbijt.
Dat dan weer wel.

XXXXXXXXXXXXXX

Het is haar dag,
een kwart eeuw is een best eind
en als je ziet hoe ze het allemaal nog doet
en wat ze nog doet !
Voor a.s. zaterdag staat die fotoshoot gepland
maar vanmiddag haal ik even een prachtig bloemstuk
met amaryllissen (als ik het goed schrijf)
want die vind ze zo mooi, en natuurlijk in het rood 😉

Oudste wil haar een fotolijst geven met een foto
en jongste haalt een amaryillis bol met een grote bol met vogelvoer
zomaar uit zichzelf zonder te vragen wat hij bedenken moet 😉

Vanavond gaan we even koffiedrinken
alleen met broer en vriendin en het is gezellig.
Zondagavond met elkaar uit eten
maar van alle aandacht, telefoontjes,
kaarten heeft ze genoten,
en ze heeft het dik verdiend !

XXXXXXXXX

Eega heeft afspraak staan bij huisarts,
donderdagmiddag half 4.
Maar dat schiet niet zo heel veel op,
er moet een afspraak komen in het ziekenhuis
en de wachttijden zijn weer eens lang.
Uitwijken naar een ander ziekenhuis is een optie
maar als huisarts belt kan het over het algemeen
wel snel, die  moeten we proberen te krijgen dus.

´t is de onzekerheid : heeft het hiermee te maken?
wat is er aan de hand?
Gelukkig was zijn controle vanmiddag uitstekend
en hoeft hij daar niet voor terug te komen.
Maar onderhand valt hij van het een in het ander.

Ondertussen gaat het leven gewoon door,
doet hij alsof er niets aan de hand is
terwijl er van alles door mijn hoofd rolt
wat ik daar helemaal niet wil hebben.
Afwachten maar, en daar ben ik juist zo goed in
NOT!
En als ik dan de dingen hoor wat er tegenwoordig rond gaat
op de middelbare scholen,
hoop en bid ik dat onze jongens verstandig zijn
en zich niet inlaten met dingen die niet handig zijn.
En dat varieert van roken, drinken, blowen, harddrugs tot
het nu zo populaire zware vuurwerk wat schijnbaar gewoon verhandeld wordt.
En dan praat je over dingen waar ik onze jongens liever niet mee in handen zie.

Valt niet mee af en toe, maar:
morgen hebben we wel een heel leuk iets!
Omama wordt 75 jaar!
En dat gaan we vieren , morgenavond natuurlijk even.
Zondag neemt ze ons mee uit eten,
zaterdag gaan we met haar op de foto
en zo zijn er ook nog andere dingen die het zaakje
weer een beetje in balans trekken.

XXXXXXXXXXX

Blijven schrijven , schreef Anja,
voor de ´nakomers´en anderen die willen weten:
hoe de ontdekking , de ontluistering, en de gewenning in ons leven kwam.
Veel mensen weten het , slechts enkelen kennen het verhaal.

In 2006 krijg eega een bobbel in zijn oog, alsof een traanbuisje omhoog geschoten is.
Zit er al maanden als ik zeg: Joh, laat er eens naar kijken, want het is geen gezicht.
Huisarts, ziekenhuis, specialist, stukjes uithalen , kweek, effin je kent het wel.
DE vrijdag voor de grote vakantie, en dan bedoel ik zomervakantie,
hebben onze jongens van allerhande dingen in school.
Ze zijn dan 9 en 8 jaar oud, en hebben net moeten meemaken dat 2 leerkrachten
dan wel verongelukken, dan wel zelf einde aan hun leven maakt.
De emoties gieren in de ronde, toch wordt er besloten een tentenkamp te organiseren
waar ze ´s nachts zullen slapen.
Eega moet ´s middags de uitslagen ophalen: een specifiek verzoek om zelf te komen
maakt dat ik al weet , maar er moeten keuzes gemaakt worden en ik vraag:
zal ik meegaan?
Nee, hij overziet op dat moment niet, en hier heb ik nog jaren spijt van, ik zag hem wel.

Tegen 3 uur gaat de telefoon, eega belt me vanuit de auto.
Het is Kanker meid.
wat ik niet wilde weten, waar ik me op dat moment voor afsloot , hoorde hij
met een rij voorzichtig terug , ik zie je zo.
Ga naar Omama en in tranen vertel ik haar, en vraag:
wat hangt ons nu weer boven het hoofd?
Ook zij heeft geen antwoorden, ook alleen maar vragen.

De jongens zijn in volle voorbereiding op de vakantie het buitenslapen,
en het tentenkamp en mijn tranen zijn gedroogd.
We zeggen niets, en dan ook helemaal niets.
´s middags bij het openen mag ik met mijn countrygroep van toen
nog een demo geven, en ook die geef ik.

Als de jongens ´s avonds in het kamp zijn, bel ik mensen rond.
een oudste broer van eega komt stomdronken aanzetten omdat hij hem niet wil
laten vallen, ook de bouwvak is net begonnen.
Ik kan er niets mee en trek me terug,
herinnner me nog dat de avond warm en zwoel was,
dat we buiten zaten.

Pas de andere dag bij het ophalen van de jongens, vertellen wij hun
wat er aan de hand is. Maar zo jong als ze zijn,
met al zoveel verdriet achter de kiezen, snappen ze nauwelijks waar het om gaat.
En dan volgen er 3 weken, elke dag, achter elkaar, bestralingen.
Het is een crime iemand te zien liggen,
in een masker gemaakt speciaal om te blijven liggen,
vastgeklikt en ontluisterend, om die bestraling doel te laten hebben.
het masker hebben we nog steeds, maar ligt achter in een kast, in een hoek.

De effecten ervan zijn niet om aan te zien, en de jongens worden bijkans bang van.
dan krijgen van eega´s oudste broer een vakantiekaartje:
Fijne vakantie !
Ik kon en kan ze nog steeds wurgen.
We hebben geen vakantie gehad, compleet niet.
3 weken bestralen, maar hoe lang denk je dat het duurt voordat zo´n gezicht
er weer beetje  normaal uitziet?

Gelukkig was het stukje daar opgelost, maar helaas zat het wel in zijn systeem.
Google maar eens lymfklieren, we hebben er velen.
Gelukkig ook: ´t was een milde vorm, eventueel goed te behandelen met chemo
afhankelijk waar het zich later zou laten zien.
Op dat moment zou chemo meer stuk maken dan herstellen, maar begon wel
bij zijn oog , in zijn hoofd.
Het zal jullie ongetwijfeld de verklaring geven van mijn angsten,
maar ook dat weg  niet weg was.
Ik heb ook nooit gezegd dat het weg was, het was onder controle.
Nu die ongenode gast van plan is schijnbaar wakker te worden,
wil ik hem wel kielhalen.
Hij slaap hier al 5 jaar, laat het alsjeblieft zo.

Zou nu de intake van 5 jaar terug, vervolg krijgen in ?
Ik weet het niet , omdat ik verder niets weet.
Door de jaren kwam er altijd een half jaartje bij,
maar nooit een jaar.
Het was nooit klaar, en het zal ook nooit klaar worden of zijn.

Ergste van dit verhaal vind ik dat onze jongens op zo´n jonge leeftijd
in 1 jaar tijd zoveel voor hun kiezen kregen.
Ze steigeren als ze iemand kanker als scheldwoord horen,
ze steigeren ook bij onrecht.
Iemand zei: je krijgt nooit meer dan je aankunt
das mooi zeggen ,maar leef er maar eens mee.
Is toch een ander verhaal.

XXXXXXXXXXXXXXXXXX

Dit is er weer eentje voor het vergeetdagboek.

Ben op mijn best alleen, en vooral laat alleen
waar gedachten en gevoelens de degens met elkaar kruizen.
waar vragen zoeken naar antwoorden
die spelletjes spelen met elkaar
als kat en muis.

Waar ik feiten krijg aangeleverd maar niet weet
wat ik daarmee moet, moet ik daar wat mee?

Vanmiddag zie ik een vriendin staan, en zo heb ik er nog een.
Ik zou het moeten zeggen, ik zou die ander het moeten laten weten.
Ze zullen er zijn, maar wat moet ik zeggen?
Er is nog niets om te zeggen , er is niets om uit te leggen,
het is een onzekerheid.

Heel veel lieverds bieden armen, schouders, harten en alles wat ze hebben.
En dat vind ik zo lief, maar waarvoor er is immers nog niets.
Het is alleen een gevoel, een gedachte, een hunch, een nou ja een beetje een cheet cheetding.

morgen ben ik vrij, behalve school en dat eega op tijd naar huis komt
hij mag voor controle voor dat geintje met zijn voet in februarie of zo,
heeft toen fysio gehad.
en als ik nadenk: hij heeft altijd wel wat gehad of nog heeft of nog gaat komen
of ……………….
morgen pak ik geen boek , ga niet op de bank, maar kruip terug in mijn warme wereld
gooi een deken over mijn hoofd en wil niet denken, wil niet voelen,
wil niet weten, wil niet oplossingen zoeken.
Vluchtgedrag van een Cheetah, snelste en een van de sterkste landdieren ter wereld.
het zorgen voor de welpen put haar uit, zo zie je het vaak in van die natuurfilms.
Crisis je zou mijn leven kunnen verfilmen 😉

Ik stop mijn kop niet in het zand, trek er alleen een laken over en pak de tijd die mij gegunt is.
De pest is dat ik alleen maar moeilijk met mezelf krijg , als ik niets om handen heb.
een teken he, ja ja weet het wel.
Doorgaan zodat je niet hoeft na te denken …………
ben mijn eigen psycholoog 😉

Alle mensen kennen onzekerheden, en er zijn veel mensen die voor me klaar staan.
Die ik bij wijze van NU kan bellen, maar ze kunnen niets voor me doen
omdat er niets te doen is.
Daar komt bij dat ik mensen niet ´lastig´ga vallen die zelf ter nauwernood in de benen blijven
of wiens leven ik niet overhoop wil gooien.
Het een is te dichtbij, het andere te ver, of zelf te druk met.
En als het er op aan komt weet ik waar ik hulp kan vinden;
de lijnen liggen al jaren open, maar dan nog moet ik het zelf doen.
Zelf een weg zoeken en vinden,
gelukkig heb ik veel mensen die om me geven , die me nemen zoals ik ben,
en die zelfs van me houden 😉 en links en recht zitten er ook nog mensen tussen
die dan ook nog zeggen trots op me te zijn.
Terwijl ik alleen maar roei met riemen op een stroom
die van links en rechts, bochten, versnellingen en zelfs complete rotsblokken brengen.
De tocht is onzeker en zou best wat minder spannend mogen zijn
maar ik kan jullie allemaal beloven:
die eindstreep ga ik halen !!!!!
Daar is geen onzekerheid bij!

XXXXXXXXXXXXXXXX

Vanmorgen met Omama voor pacemaker contole,
alles is prima, alleen een klein tikkie erbij.
Ze mag over een half jaartje wel eens weer terug komen,
´t zijn altijd die halve jaartjes.

We gaan direct door boodschappen doen,
en thuis wandel ik direct in een grote puinhoop.
Een van de katten heeft een vogeltje gevangen,
das al erg genoeg,
maar onze kamer lijkt alsof er een mini kussen gevecht is geweest.
Een stofzuig- en dweilbeurt en een schuldige kat
zijn het eindresultaat.

Vanmiddag land ik beetje in een gat,
gewend aan vaste stramien zit ik zomaar een uur te zitten.
Doe feiteilijk helemaal niets,
en dat is voor mij vrij ongewoon, ben altijd wel ergens mee bezig.
De afspraak die gemaakt moet worden
moet via de huisarts en ik bel eega,
hij zal hem zelf maken daar vertrouw ik voor nu maar even op.

Morgen vrij en ga even tijd besteden aan iets voor mezelf,
krijg niet zomaar vrije uren en al doe ik totaal niets
zelfs dat voelt op dit moment nuttig 😉

XXXXXXXXX

Veel vaste lezers van mijn blog kennen me ook persoonlijk
en zijn op de hoogte van de ins en outs.
Mensen die ´recent´er bij komen kunnen zomaar botsen op iets
wat nog niet genoemd was.
Voor mensen uit mijn omgeving is het natuurlijk het ultieme middel
op de hoogte te blijven zonder al te veel moeite te doen 😉
het is een ieder vergeven dan wel een sorry.

Daar staat tegenover dat ik voor ieder te bereiken ben
en met iedereen ook hun leven wil delen.
Maar als iemand schrikt van mijn blog
schrik ik daar weer van.
Das niet de bedoeling namelijk en kan alleen maar zeggen:
terug naar de basis het is mijn dagboek, waar overigens niet eens alles
het net haalt 😉
Een mailtje doe me realiseren wie er nog meer meelezen
weet je , ik denk daar gewoon niet over na.
Ik plop het erop
en ga er vanuit dat mensen die het lezen zich bewust zijn van
maar het maakt het aan de andere kant soms ook stukken makkelijker
als ik mensen treft dat ik niet zo heel veel hoef uit te leggen 😉

Maar schrik niet, en ga vooral niet rekening houden met dingen die je dan
toevallig leest omdat ik zo open en eerlijk ben.
Hou me niet uit de wind, en spaar me niet
want hoe drukker ik het heb af en toe
hoe liever het me is.
En er wordt me zoveel gegund door zoveel lieve mensen
dat ik me niet anders dan koesteren kan.
Voor mij staan veel poorten open
en ja, die heb ik door juist die openheid en eerlijkheid
zelf verdiend.
Ik zou niet anders kunnen, niet anders willen,
en vind het fijn als het op dezelfde manier
ook deze kant op komt.
mensen mogen elkaar helpen, en zo een ieder mij helpt of aan me denkt
zo wil ik dan ook graag aan een ander denken.
daarom denk ik ook zoveel 😉

XXXXXXXXXXXXXXXX

Vanmiddag gaan we uitgebreid eten,
nog voor onze trouwdag.
Een chinees indische rijsttafel
en die is zo lekker.

Omama smult genoegelijk mee
de wind giert om het huis
en de regen klettert tegen de ramen.
Hier en daar een kerstboom
en verlichting
en we zitten in de meest gezellige kamer 😉

Het was Jammie!

Voor de rest rust,
de nieuwsbrief van de judo is eruit
net als de uitnodiging voor een wedstrijd
pas het volgende jaar.
Nog 1 adresje op zoeken van het revalidatiecentrum
in Haren en dan heb ik alles weer op orde.

Nog iemand trouwens die iemand weet
die dit jaar nog een weekend of weekje weg wil met Roompot?
Heb hier een check liggen geldig tot 4 januari 2012
voor Egmond aan zee, Kamperland, Weerterbergen, Oberhambach,
Archen of Borger.
Korting van 75 euro voor weekend of midweek
100 euro korting  weekverblijf.
Wie hem echt gebruiken kan of wil of iemand anders weet:
mail me maar even, je mag hem gratis hebben.

XXXXXXXXXXX

Vanmorgen eerst maar eens bellen voor die fotoshoot.
Het feit wil dat toen ik nog naar de middelbare ging
er een meisje bij me in de klas zat, wiens vader een toen al bekende fotograaf was.
Zij ging dezelfde kant op, en toen ik riep: als ik ga trouwen mag jij de reportage doen,
das goed was het antwoord.
Jaren later was het zover en ze heeft het ook inderdaad gedaan,
naar volle tevredenheid, want als je de fotograaf goed kent krijg je wel hele leuke foto´s!
Als ik haar bel vanmorgen en ze hoort mijn stem,
weet ze direct wie ik ben, tuurlijk hebben we elkaar tussendoor wel gesproken en gezien.
Als ik uitleg wat de bedoeling is , weet ik zeker dat zij er iets moois van kan maken.
En de prijs, daar hoef je het zeker niet voor te laten,
Had verwacht dat het heel veel duurder zou zijn dus dat valt weer lekker mee 😉

Vanmiddag komt Omama binnenvallen, sta net in de keuken
tranen staan in haar ogen en als ze zegt kom eens,
kijk haar beetje vreemd aan: wat die heeft?
En dan feliciteerd ze me nog met onze trouwdag, ze was het compleet vergeten.
Ach lieverd toch, kan toch gebeuren! Maar ´t is wel een goed moment
om haar van onze plannetjes op de hoogte te brengen,
ze vind het een heel erg leuk idee 😉
Weer iemand blij 😉

En dan maak ik van vanmiddag een werkmiddag,
was de ramen buiten ook bij Omama,
hier binnen, stofzuigen en dat soort dingen.
Jongste kijkt me aan en vraagt of ik door de week geen tijd heb of zo.
Nou, afgelopen week was niet helemaal mijn week,
komende week heb ik het inderdaad vrij druk,
en mijn hand is weer zover dat ik doekjes wringen kan.
en als het kan
dan moet het ook maar gebeuren , hahaha.
Maar onze ramen zijn als spiegels, wel heel erg als spiegels trouwens:
de fles glansspoelmiddel schoot een beetje uit , oeps.
Maar het effect is wel zichtbaar, of bijna onzichtbaar
eega vraagt tenminste of er nog wel glas in zit 😉

Een mooi dagje, waar de energie van mijn denken
omgezet is naar productie.
Van de nood een deugd of zoiets……………..

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Ok, hier komt ie……….

DE poort van Liefde heeft een sleutel
en die sleutel heet: onzelfzuchtig.
Oud woord, maar betekend zoveel als
niets voor jezelf maar alles voor de ander.

Denktijd.

In een mensenleven zijn er vele poorten
sommigen gaan slechts even open
sommigen worden abrupt gesloten
als er eigenbelang aan de orde is.

Nog meer denktijd.

Mijn vaste lezers is mijn strijd niet ontgaan
het is een gevoel dat loskomt maar waar ik geen vat op krijg
omdat het dan wel niet gezegd wordt,
dan wel niet getoond wordt.
maar ben niet zo dom om te weten
of te voelen of zelfs te zien,
dat het er is.

Wat ik niet mag weten,wat me niet gezegd wordt
kan ik eenvoudig zeggen: het gaat me dus niet aan.
Prima, toch?
Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Sluit je de poort sluit je spreken
maar je sluit nooit een gevoel, nooit.

Het gevoel van er klopt iets niet
maakt 1 poort open.
Een gesprek tussen eega en mij
dat hij onzeker is, maar ja die had ik al gemerkt.
Hij ziet soms niet alles zoals het hoort.
Soms wel, soms niet.
En hij vraagt wat hij er mee moet.
Herinner je nog mijn recent blog?

Afspraak maken natuurlijk, want als hij toegeeft dat er iets niet klopt
dan klopt er ook iets niet.
En voor alle lieverds die me gaan mailen of comments geven:
ik kan niets met niets.
Ik kan ook niet altijd iets met iets.
Maar ik kan wel die poort open houden
met 2 voeten, met 4 handen, met 1000 woorden.
Omdat mijn belang geen eigenbelang is
maar en iemand anders belang.
Ik kan jullie vragen, maar waar moet ik naar vragen?
Mijn HS had me al een hint gegeven
nu is het zorgen dat die afspraak er komt.
Ik wil het helemaal niet zelf en alleen doen,
maar ik weet werkelijk niet  waarmee ik het te doen heb
omdat de belangrijkste informatie
me niet woordelijk gegeven wordt
en ik niet anders heb dan mijn eigen gevoel.
Die me overigens nog nooit in de steek gelaten heeft,
mijn gevoel is mijn belang.

Dat die foto´s gemaakt worden,
dat we zondag het gezellig gaan maken,
en dat tijd aan onze kant is.
En voel hier geen drama in de zin van
het is meer toegeven dat
dan angst voor wat kan.

Maar in combi tot vergeten,
waar ik dan eerst dacht: het boeit je voor geen meter
hoef je niet oud te zijn voor.
Al mijn twijfels maar ook al mijn weten
al mijn overtuigingen liggen in dit stuk.
Waarom ik volhou
omdat ik geloof en overtuigd ben
van de werkelijke poorten der Liefde,
en weet je:
Liefde kent vele vormen.

XXXXXXXXXXXXXXXXXX