Vanmorgen eerst eens heerlijk uitslapen
en dat doet een mens goed!
Eega kookt soepje en dan kijk ik de kamer eens rond:
´t is een zooitje.

De jongens krijgen te horen hun zooi op te ruimen
en als broer binnen komt
vertel ik hem wat ik van hem verwacht.
Verbaasd kijken ze me aan.
Ja wat denken jullie nou????

Dat ik 2 huishoudens ga draaien,
heen en weer naar ziekenhuis,
telefoondienst,
en dan mijn eigen er nog gewoon bij??
Wat jullie kunnen
doen jullie er ook maar een stukje van bij!

En ach dat snappen ze dan ook wel
en zo gaat broer stofzuigen en bloemen water geven bij hem
en stoft eega hier even af als ik weer naar ziekenhuis ga.
We zullen het samen moeten rooien
en ´t kan niet allemaal op mijn schouders erbij.

Omama is verdrietig en tikkie opstandig
het valt gewoon ook niet mee
van alles kunnen naar helemaal niets,
heel begrijpelijk en ze heeft nog een lange weg te gaan.

Gelukkig voelde ze zich een stuk beter dan gisteren
alleen eet ze ontzettend weinig
en daar maak ik me toch wel ongerust over.
Ze heeft wel genoeg kilo´s over om het even vol te houden
dat scheelt dan wel weer 😉

XXXXXXXXXXX

Ik vind jullie allemaal bijzonder lief,
ontzettend aandachtig en zeer begripvol!
dat maar even voorop.

Maar dat ik zo geweldig ben??
echt niet!
ik doe wat ik doe zoals ik denk dat ik doen moet.
in een mannenwereld die het liefste
zich verschuilen achter de achterdeur
vluchten via de voordeur
en kruipen onder mijn vleugels van zorgzaamheid
is het af en toe
zuiver zelfbehoud!

Zoals een broer toch wel stofzuigen, stoffen, wc schoonhouden,
bed verschonen, hondje en poezen eten geven,
en zichzelf van snee brood kan voorzien?
Ja is even terugschakelen hoor,
als het altijd voor je gedaan wordt.
Maar dat doe IK niet, echt niet!

Een eega die ik alles vragen kan
want dan wil hij ook alles doen,
nou dan vraag ik toch??
ben niet van het vragen maar leer het net zo snel!!!!
ga er toch niet in mijn uppie voorstaan???
Echt niet !

Behalve de situatie met moeders heb ik er
zo een paar bij dus;
maar je denkt toch niet dat ik het allemaal ga doen?
Echt niet!!!!

En hoe komt het dan dat ik zover gekomen ben?
Omdat dit niet de eerste draai om mijn oren is?
omdat er ondertussen ruime ervaring is met hoe de mannen zijn?
omdat ik weiger alla Omama het allemaal zelf te doen?

Als iemand ergens echt moeite mee heeft,
neem ik het met Liefde over.
Maar als ik denk dat iemand anders het ook kan?
ben ik genadeloos onverbiddelijk:
als ik het kan: jij ook!
En anders leer je het maar, moest ik ook!

Ik laat me simpel weg niets aanleunen
wat anderen zelf veroorzaken dan wel kunnen oplossen!
Ben niet bijzonder
ben niet apart
ben misschien alleen wat verder , wat nuchterder, wat realistischer
maar denk niet
dat ik het makkelijker heb.

Ik denk in feiten af en toe
zonder emoties, die zijn later aan bod.
Maar weet ook heel goed:
´t gaat zoals het gaat en komt zoals het komt.
en niet alles gaat zoals ik graag zou willen,
helaas niet.

geef me een knuffel, stuur me een kaart,
maar hemel me niet op,ik ben gewoon mens die achter de schermen
onwijs sterke verschillen probeert te slechten.
maar ook gewoon mens.

Zet me niet op een voetstuk
want perfect?
Bij lange na niet…………….
zomaar een klein vrouwtje
in het hoge Noorden die weer eens iets
kreeg om mee te dealen.
En dat ga ik redden en Omama ook!

De rest mag aansluiten, overnemen , regelen en volgen
als ze kunnen, maar vooral willen  !!! 😉

XXXXXXXXX

Vanmiddag rij ik even naar Omama
als ik binnenkom zie ik het direct:
washandje op haar hoofd en ze kijkt zo triest.
Wat is er  Mams?

Ben zo ziek is het antwoord.
Hoofdpijn, misselijk, overgeven, het hele regiment.
Och lieverd toch.
En dan moet ik de verpleging bellen van haar.

Blijkt dat ze een aantal dagen geen toiletbezoek heeft gedaan
omdat het niet wil.
De dames grijpen in met een klisma (als ik goed schrijf)
met een zetpil en doen er alles aan om haar te helpen.
Maar het is een in triest gezicht je moeder in een soort stoel te zien hangen
zo hulpeloos , zo verloren en zo machteloos.

Dik half uur verder begint ze toch te merken dat er iets veranderd
maar ze is moe, zo moe.
Ik ga naar huis en vanavond zijn broer en eega geweest.
Het was wel beter dan vanmiddag, het is inderdaad op gang gekomen
maar overgeven doet ze nog steeds.
En slapen, ze slaapt ontzettend veel.
In mijn ogen niet verkeerd, het lichaam is aan het vechten kan ik me zo voorstellen
en in haar toestand moet dat net zoiets zijn
als een complete marathon.

Gister op de terugweg had ik het met oudste over pessimist of optimist.
Volgens hem is een pessimist beter uit want die heeft alleen maar mazzelmoment
terwijl een optimist alleen maar tegenslagen kent dan 😉
Nah, zeg ik zo: ben geen van twee eigenlijks……………….
nee zegt ie: jij bent een realist.

En daar moest ik vandaag weer aan denken.
Want natuurlijk ben ik ontzettend blij en gelukkig dat het allemaal al zo ging,
maar je weet dat het niet altijd alleen maar gloria is.
Dat er een dag tussen kan zitten dat het minder is,
al wil je dat natuurlijk liever niet 😉

Tot in hoever dit invloed gaat hebben trouwens??
Werkelijk geen idee, echt niet……………………
misschien is het een terugslag
misschien is het een gevecht waar ze nog weer beter uit komt
omdat het opruimen begonnen is ?

We zullen het zien,
vanavond nog maar even bellen.

Even gebeld, gaat alweer wat beter.
Drinken blijft erin en ze heeft alweer iets tv gekeken.
Verpleegkundige is het met me eens over het slapen
hoe meer ze nu nog slapen kan
hoe beter voor het lichaam want ja die is inderdaad hard aan het werk 😉
Benieuwd hoe het morgen is……………..

XXXXXXXXXX

Vanzelf staan de afgelopen dagen
in teken van.
Had schijnbaar al iets in de gaten toen ik vroeg
waar sta jij dan?

Dinsdagavond was natuurlijk een schrik als broer belt
mam is omgevallen.
Split second als we er zijn en zij zegt tja:
tafel draaide mee. ??

ze wil naar binnen lopen om te gaan zitten en zomaar
doen benen geen dienst meer.
Ik neem haar hoofd op mijn knieen , een kussen eronder
en roep de mannen tot orde.
Schuif die tafel aan de kant,
Breng me doeken met koud water,
en zoek nummer van huisartsenpost.

Mijn mannen zijn lieverds hoor maar geen doorpakkers.
Krijg huisartsenpost aan foon , en die muts
is niet zo heel snel.
Ze zal iemand sturen, op dat moment is het exact 9 uur.
Omama praat nog , en is vrij helder.

10 minuten later, niets te zien,
oudste vreet zich op, broer weet niet wat te doen,
eega staat erbij, en jongste blijft lekker in huis,
kan er helemaal niets mee.

nog 5 minuten later merk ik dat Omama wegzakt,
ze begint over te geven en volgens mij gil ik zowat om de telefoon.
bel 112
wil een ambu en wel NU

dame aan de andere kant is adrem :
stuur ze op pad, ondertussen praten wij even bij.
IK weet hoe dat gaat,
hebben het vaker meegemaakt.

Ik vertel over houding,
over ademhaling,
over overgeven,
over wegvallen,
en ook over vermoeden.
over koelen met natte doeken
over iets wat onder een ander been ligt,
over een arm die niet meedoet.

ze arriveren tegelijk:
de dokterspost en de ambu met gillende sirenes.
heel het dorp schrikt op en volgt.
De dokter belt het ziekenhuis voor neuroloog
de ambu mensen prikken, kijken en zetten rechtop.
Dan is het al duidelijk.

binnen 1 uur ligt ze in de scan
en die bevestigd wat we al wisten.
achteraf is het koelen en de snelle actie
de sleutel tot zo snel herstel
waarvan we dus niet weten hoever !!

Als Omama om 12 ´s nachts op medium care geplaatst word
gaan 48 uur van waken in.
In tussentijd ben ik jarig maar om eerlijk te zijn:
kreeg veel felicitaties maar heb het niet gevoeld als jubileum.
Angst regeerde meer.

Wij zijn nu alleen maar blij dat het gebeurde dat er iemand was
en niet ´s nachts.
Dat had ze niet overleefd namelijk.
Dat ze nu zo snel vooruit gaat heeft te maken met snelle rit naar ziekenhuis

en feitelijk heeft ze ontzettend geluk gehad.

Wat de toekomst ook gaat brengen.

Ondertussen zijn er heel veel mensen die even bellen
en is ons warm bad ontzettend groot!
ik: ik kan alleen maar blij zijn!
Ze is er nog!
en HOE!

Als zij vanmiddag de man belt
omdat zij het ons verboden heeft:
diezichmijnbroernoemde !!!
Denk ik een ontzettend wijze en dappere moeder te hebben!!

XXXXXXXXXXXXXXX

Vanmorgen word ik gebeld:
om 14.00 gesprek met neurologe.
Prima!

Zij gaat uit van het ergste
de bloeding zit in het gebied waar de zenuwbanen
van de linkerarm en been langs lopen.
Gezien het feit dat , volgens haar, er niets gevoeld wordt
gaat ze er vanuit dat er door therapie wel een verbetering
zou kunnen komen
maar er toch rekening gehouden moet worden met
een Omama die zichzelf niet meer kan redden.

Positief:
Ze is inmiddels al te goed voor het ziekenhuis
en ze willen haar graag zo snel mogelijk naar revalidatieafdeling
van nabij gelegen verpleeghuis.
Prima!
Als ze daar meer voor haar kunnen dan de fysio in ziekenhuis
is die keuze vrij snel gemaakt 😉
Dat wordt vanmiddag nog in werking gezet.

Als we terug komen bij Omama zijn de meiden van fysio
net met haar bezig.
Ze zit op de rand van haar bed evenwichtsoefeningen te doen
en we moeten allemaal lachen hoe zij misbruik maakt
van het feit dat ik recht tegenover haar sta 😉
Ondeugd is het af en toe hahaha.

dan moet ze slingeren met haar rechterbeen,
nah geen probleem natuurlijk.
En dan met haar linker,
niemand van ons gaat er vanuit dat er iets bewegen gaat
en dan gebeurd er voor onze ogen een klein wonder!

Ze slingert wel degelijk, geheel zelf gestuurd met haar been.
Ze is zelf ook compleet verrast en zit met grote ogen te kijken
naar wat er daar beneden gebeurd.
Oudste die bij me is en ik hebben tranen in onze ogen
en de meiden van de fysio roepen in koor:
KIJK NOU!!!!

Hoezo uitgaan van ergste?
Ga nog steeds nergens van uit maar toen ik dit zag!!!
Zo mooi!!!
ook nu weer schieten mijn emoties omhoog 😉
Ze is zo sterk, zo dapper en zo´n doorzetter!!!
Ben zo ontzettend trots op haar
en oh wat hou ik van haar.

Hoe het allemaal verder gaat?
Geen idee maar het gaat nu wel met hele grote sprongen
vooruit!!!!

XXXXXXXXXXX

Wat een dag!
Als eerste : Bedankt lieve allemaal voor de felicitaties!!!
Al heb ik me niet echt jarig gevoeld, doet het gewoon goed dat er zoveel mensen zijn
die je alle liefs toewensen.
Mensen die even de moeite nemen een kaartje, een berichtje, een kadootje,
een meeltje, of wat dan ook te sturen.
En heel veel telefoontjes, gevolg: zo hees dat ik denk ik morgen mijn stem kwijt ben 😉

Omama gaf ook een groot kado:
ze heeft op de rand van het bed gezeten, is overgeplaatst naar zaal,
eet weer vast voedsel, praat duidelijker, heeft tintelingen in haar vingers,
en in haar tenen, het is ontzettend positief hoe hard ze vooruit gaat.

Gelukkig wist ze dat ik vandaag jarig was toen ik bij haar kwam vanmorgen
en dat leverde natuurlijk ook een giga emo moment op.
Het feestje vieren we later wel weer als we weer samen zijn 😉

Ben vandaag enorm verwend
en ben daar ontzettend blij mee en dankbaar voor!
Dankbaar dat er mensen zijn die het waard vinden
mij te volgen, te steunen en van me te houden!

Wat wil je dan nog meer??

XXXXXXXXXXXX

Nog nooit in mijn leven
ben ik huilend
mijn verjaardag begonnen.
Voor wensen:
kan er slechts 1 bedenken.

XXXXXXXXX

Vanavond bij Omama geweest ben gematigd positief.
Negatieve: zodra de bloeddruk beetje stijgt krijgt ze weer hoofdpijn op de plek van de bloeding,
nu houden ze het laag op 120, en heel goed in de gaten natuurlijk.
Heel positief:
Ze voelde vanmiddag een pijnscheut in haar linkerknie!
Ook het gevoel in haar gezicht is weer terug, zicht is goed en de scheefte van haar mond
trekt ook iets bij.
Maar omdat we die 48 uur nog niet uit zijn, al is dat ook geen garantie dat weet ik,
ben ik toch redelijk voorzichtig.

Vandaag natuurlijk heel veel bellen , en heel veel verschillende reacties.
Allemaal begrijpelijk en logisch en die snap ik allemaal.
Totdat vanavond iemand belt,
en haar verhaal er in betrekt en dan alles wat daar fout gegaan is.
Hoe bewaking niet te vertrouwen is,
en hoe een 2e infarct een wrak overliet van haar man.
En dan flip ik
netjes flippen dan.

Over hoe ik mijn positieve invloed om de mannen overeind te houden
niet laat beinvloeden door iemand die vol is van negatieve gevoelens.
Dat ik het vertrouwen wat ik heb van waar Omama nu is,
niet laat ondermijnen  door haar ervaringen.
EN dat ik zelf echt wel weet wat er allemaal nog fout kan gaan,
dat ze er nog lang niet is!
Er komt niet eens een sorry, ze heeft in al haar egoistme niet door
wat ze zegt , en het maakt me ook niet uit!

Gelukkig gaat het met de mannen hier ook goed
en redden we ons prima zo samen.
Ben ontzettend dankbaar voor alle reacties
en warme woorden
want dat doet gewoon goed.

OP naar morgen 😉

XXXXXXXXXXXX

Vanavond is onze lieve Omama
mijn moeder met spoed naar het ziekenhuis gebracht.
Hersenbloeding.

Komende 48 uur zijn cruciaal
maar links is ze verlamt
zoals het er nu naar uit ziet.

Wat het herstel gaat worden
of de toekomst eruit ziet?
geen idee.

Je weet dat het kan
totdat het je overkomt.
Ze is gelukkig wel helder in denken
en redelijk verstaanbaar…………

Tijd alleen tijd…………

XXXXXXXXXXXX