Hey zegt Jongste vanmiddag:
het is 9-11 dat van Amerika.
Kijk hem aan en zeg:
nee lief
dat was 11-9 .
Oh zegt ie …………….dat is wel andere datum ja.
😉

Vanmorgen werken en dat gaat prima,
loopt er eentje net zo gammel te zijn
als ik diep in mijn hart ben 😉
Samen geinen we wat en vrolijken elkaar beetje op.

Als jongste blijkt niet naar school te kunnen
omdat alle voorbanden van alle fietsen lek zijn???????
belt hij mij op  mijn werk,
en dat zijn dingen die ik er net even niet bij kan hebben.
Een zwaar gevoel overspoelt me.

Maar: hij is thuis dus kan hondje van Omama mooi uitlaten
en ik de nodige dingen bijhalen die Omama nog wil hebben.
Thuis koken we samen grootste gedeelte voor vanavond
en dan smeer ik hem er even tussenuit
om de proef van de poster te laten maken.
Die is GEWELDIG  😉

Als de mannen aan eind van de middag allemaal thuis zijn
gebeurd er iets, weet niet eens wat,
maar in notime zijn ze alle drie boos,
en flippen ze de pan uit.
En ik erbij, kan het er gewoon niet bij hebben.
Hoef maar een paar dingen te zeggen
om alles en iedereen stil te krijgen.

Broer komt hier elke avond eten en zit me uitgebreid iets te vertellen:
het komt niet binnen, sorry !
En als we vanavond bij Omama zijn is ook zij niet helemaal te spreken
ze willen haar medicijnen doen voor de bloeddruk
maar die heeft ze eerder gehad en viel toen van de benen,
angst dat het nu weer gebeurd overvalt haar.

Ook dat ze er zijn die een rollatorrace doen, terwijl ze zelfde hebben
gehad als haar, zou haar moeten sterken.
maar die zijn daar AL 2 maanden !
Ik begrijp het wel, heel goed zelfs
maar weet met de beste wil van de wereld niet hoe te reageren!

Morgen gaan we haar verrassen
om haar hondje mee te nemen morgenavond.
kijken of we haar daar wat mee kunnen opvrolijken 😉

Het is ups en downs
bij ons allemaal en ja dat is heel natuurlijk;
´t is ook niet niks !

Fijn weekend lieve lezers !

XXXXXXX

Vanmorgen voor het eerst weer werken,
maar men, wat valt me dat tegen !
Toch ga ik morgen weer 😉
Ik moet gewoon weer in een ritme
wordt gestoord van mezelf.

Omama mist nog de nodige dingen
en hoop dat ze binnenkort echt gesetteld is.
Dan komt ook daar rust van.

Haar revalidatie is gehalveerd,
ze trekt het domweg niet.
Wat niet verwonderlijk is.
Normaal liggen ze eerst een week of 3 in ziekenhuis
voordat ze dit traject ingaan.

Vanmiddag zeg ik haar dat ook:
je hebt 2 weken voorsprong of achterstand
het is maar hoe je het bekijkt 😉
En tja dat is dan ook wel zo.

Gelukkig scharrelen er een paar op de afdeling
die precies zelfde hebben gehad.
Verlangd kijkt ze naar de rollator race
en hoopt op kort termijn zover te komen.
Dat kort zal waarschijnlijk  niet gaan
maar: ze gaat er voor
zodra ze haar evenwicht weer gevonden heeft.

Ze wil sneller , veel sneller
dan dat haar lichaam kan.
En ook daar zit een risico.
Elke dag is het een verrassing
maar zoals het nu gaat
gaat het volgens mij eigenlijk toch wel goed!

Heb trouwens ontdekt:
er zijn 3 soorten mensen:
optimisten, pessimisten en realisten 😉

XXXXXXXXXXX

Velen zullen denken HUH??
het is het Drentse woord voor zwaar geirriteerd,
boos, of zelfs aangevallen voelen.
Kleine cursus Drents 😉

Want het gaat natuurlijk super zo met Omama
toch zijn er van die dingen die mij opvallen.
Waarom?
Omdat ik toevallig iemand ken die bezig is met de hulpverlening
in het algemeen in de gezondsheidzorg om zo maar te zeggen.
Hoe storend ze het vind dat bepaalde dingen op tv
niet kloppen bij de werkelijkheid.

Maar ook over een , tja hoe moet ik het zeggen, een opleiding?
van de Keerzijde.
waarin mensen in de zorg dus de rol overnemen van de patient.
Super iets, kan niet vaak genoeg gebeuren!
En dan praat ik niet over een simpel tv stuk.

Op de dinsdagavond dat Omama op de 1e hulp terecht komt
zijn er 2 dames aanwezig.
De een is zacht, zorgzaam en vraagt elke keer weer op zachte toon:
Mevrouw hoort U mij?
Als Mam ja zegt gaat ze op zachte toon verder met haar uitleg.

De ander is schijnbaar overtuigd dat alle ouderen doof zijn.
Ze schreeuwt gewoon.
Ga jij daar dan maar liggen met barstende koppijn !!!
Onmogelijk iemand …………….

Evaluaties die gaan, terwijl Omama er bij is,
maar over het hoofd van.
In ver verleden had ik invalide vriend, niet vriend vriend maar gewoon vriend.
Ooit ben ik 1 dag in rolstoel met begeleider de stad Leeuwarden in geweest,
wat toen 15 jaar.
NOU een wereld gaat voor je dicht!

En nu ook:
alsof ze seniel is………….ik trek het gesprek elke keer terug naar:
MAM wat wil JIJ!!! ????
Sommigen leren heel snel,
anderen totaal niet.
Bijzonder.

De vraag: weet U wat Uw moeder wil drinken ??
Is standaard : NEE
Vraag het haarzelf maar!

Als dan gister met de arts gesproken moet worden over
eventuele reanimatie, want ja ook dat komt voorbij,
richt zij zich gelukkig tot mijn moeder.
Die haar duidelijk verteld wat wel en wat niet.
Ze zijn er hoor die weten dan mensen van boven de zeg maar eens:
70 jaar en ouder nog wel hun verstand hebben!

Het is jammer om te horen dat er dingen op papier komen
qua suiker, doorliggen e.d. die dan niet kloppen.
Maar nu alleen al een extra aandachtspunt zijn,
das weer voordeel 😉

En als ik dan compliment krijg dat er door verpleging
met mij duidelijk , snel en helder te communiceren is,
Nah doe ik het wel goed dus.
En elk compliment zuig ik op
als een boom die lange tijd droog stond 😉

Daar kan toch geen mens in verzuipen dacht ik zo !

XXXXXXXXXXXXXX

http://www.youtube.com/watch?v=dOOYb_xlcNc

Morgen weer gewoon werken
en begin er zin in te krijgen.
Stukje controle terug op je eigen leven.
Inpassen van Omama haar situatie
in ons leven.

Nu ze in revalidatie zit heeft ze ook een schema
en weet van uur tot uur wat er gaat gebeuren.
En dat is heel prettig.
Nu ze andere mensen ontmoet in de huiskamer
(ja ja )
weet ze dat ze niet de enige is,
en dat er wel een heel goed herstel kan komen
en dat het hard werken is.
Maar daar is ze niet bang voor 😉

Nu is het afwachten,
ondertussen maak ik bezoekschema´s
vul een enorme lading papieren in
met de meest onnozele vragen af en toe 😉
bel op gezette tijden
en zit nu te bedenken
hoe en wanneer we met hondje naar haar toe gaan.
OH dat zal een super verrassing worden 😉

Een relatieve rust komt over me heen nu
nu ik weet bepaalde dingen zijn geregeld
dat kan ik los laten.
andere dingen moeten tijd hebben,
dus hoef ik niet vast te houden.
En mag of liever moet (van Omama)
ook aan mezelf denken 😉

We komen er wel !

XXXXXXXXXX

Vanmorgen is het dan zover,
de grote verhuizing om half 11.
Maar eerst met oudste mee
die weer voor theorieexamen mag.
Deze ronde zakt hij met 1 fout teveel 😉
Zal zijn reactie maar niet plaatsen
al is hij er inmiddels wel weer overheen 😉

Omama komt op een 1 persoonskamer
en die is echt geweldig.
Mooi ruim, en rustig.
Hele regiment aan artsen en therapeuten
komen ook direct voorbij.
Vandaag mag ze wennen
maar morgen moet ze aan het werk 😉
Ze heeft er zin in !

Vreemde : ze hebben daar standaard geen tv ?
Dus die regel ik vanmiddag nog even snel tussen door.
Gelukkig zijn ondertussen volgens mij alle formulieren
wel ingevuld en hoop dat de structuur beetje terug komt.

Morgenvroeg nog vrij en dan begin in donderdag
maar eens weer om zelf wat te gaan doen.
Al moet ik bekennen dat het kleine tukkie van vanavond
me geen kwaad heeft gedaan 😉
Soms moet je dat gewoon ook even doen als het kan.

Wil morgen nog achter de poster aan als het even kan.
en moet nu elke dag koken
want voor 2 dagen lukt niet meer.
Broer eet hier nu standaard elke avond
en vreet, ja echt is geen eten wat ie doet,
vreet me de pannen leeg.
Vanaf morgen gaat ie op rantsoen
hij kan me wat !

😉
XXXXXXXXXXXXXXXX

En hier was ik ondertussen ook nog mee bezig ,
die is een proef omdat ik natuurlijk hoop dat er nog meer sponsoren komen 😉

Laat ik beginnen met het meest positieve nieuws van vandaag:
Omama gaat morgenvroeg al naar de revalidatieafdeling !!!!
Ze wil ook heel graag , zou bijna zeggen staat te springen
maar dat is jammer genoeg niet zo.

Morgen om 10.00 uur daar zijn
En dan maar eens kijken waar ze terecht komt maar haar zuch:
He nu kan ik eindelijks zelf iets doen , lonkt wel naar hoop!

Vanmorgen besluit ik ter plekke om toch maar vrij te nemen
en morgenvroeg erbij, heel verstandig van mezelf .
Merk dat ik het toch net niet ga redden.

Ook de jongens gaan vol goede moed naar school
om ook weer terug te komen.
Combi van en en …….
dan moet je keuzes maken zoals een heel verstandig iemand me schreef 😉

Vanavond gaan eega en broer,
en komen tot de conclusie dat een iemand
die zich een vriendin van mijn moeder noemt
zonder overleg naar haar toe gaat.
Dat trekt ze helemaal niet !!
Dat terwijl ik bezig ben om een schema te maken !!
Dus bel ik haar even op vanavond,
maar zoals je mag verwachten van iemand die alleen
aan zichzelf denkt en met zichzelf bezig is,
draait het er op neer dat ik fout zit !!!
´grin´nu is de afspraak dat ze maar moet wachten
tot ze telefoontje krijgt en heen mag !
Kom nou zeg !

En dan komt het intakegesprek per mail binnen vallen
of ik die even wil controleren op fouten, natuurlijk wil ik dat.
En lees zomaar dat ik dus nu officieel ben aangemerkt als mantelzorger.
Tuurlijk weet ik wat dat is,
maar wat het nu praktisch e.d. inhoudt?
Geen idee eigelijk,
zoeken we nog uit, of liever wordt voor me gedaan 😉

Een dag is dan zo weer gevuld
en volgens mij: blijft dat nog wel even zo.
Wat nog leuk is :
Het hondje van Omama mag een keertje mee op bezoek
als ze daar is.
Hoe we dat gaan doen precies weet ik nog niet,
maar dat we het gaan doen is een feit 😉

XXXXXXXXXXXX

Bijna 2 jaar terug….
wat zou dat een verandering worden……..
Mijn moeder kwijt terwijl ze leeft….

Voor een ieder die berichten over deze situatie zat is: SKIPPEN !
mijn blog is mijn dagboek en voor het van me afschrijven
en vind je dit even te veel van het goede,
log je later maar weer eens in 😉

Lieve Mam,

Toen ik dinsdagavond na de vergadering
net even aan bijpraten was met Albert kwam het telefoontje.
Je wenste me nog succes en hoopte dat ik iets er uit zou slepen
wat belangrijk kon zijn voor de judo of het armworstelen.
En dat heb ik gedaan!!
Wilde net naar je toe om het je te vertellen, was zo trots op mezelf !

Maar toen ik bij je kwam lag je tussen de kachel en de stoel,
je met rechts half vasthoudend en je woorden:
Laat mij maar liggen………die logen er al niet om.
De grootste stommiteit was om eerst die huisartsenpost te bellen,
had direct 112 moeten bellen.

Ben op mijn knieen bij je gaan zitten met jou hoofd in mijn handen
en die legde je in vol vertrouwen bij me neer.
Direct er maar een kussen onder en oudste heeft zich het lamzuur gelopen
met koude natte doeken om je hoofd te koelen.

toen je zei: wat ligt er onder mijn rechterbeen??
Gingen de bellen helemaal af, vooral toen je begon over te geven.
Waar ik eerste nog , voor mijn gevoel blijkt niet zo te zijn, gilde
vraag ik om de telefoon.
En bel 112.
Maar je ogen blijven mij zoeken, je rechthand laat je los van de stoel
en je knijpt die van mij bijna fijn.
In je ogen zie ik , wat je niet wilt zeggen en niet durft uit te spreken.
En ik kijk je aan, en beantwoord toch de vraag zonder 1 woord.
En alle twee huilen we zonder tranen.
Omdat we weten.
Het gaat volledig buiten de mannen om, de enigste die iets merkt
is onze oudste die naar buiten vlucht als ambu arriveert.

Als ze met je aan de gang gaan, hou ik je vast.
Tommie , jou hondje, kruipt dicht tegen je aan en met zachte hand
moet ook hij jou loslaten.
En dan ik ook, moet je overgeven in bekwame handen
zodat ze met je op pad kunnen.
Ik, ik kom er wel achteraan.
Ik, ik heb toch gezegd dat ik er voor je zou zijn???
Het liefst was ik in jou gekropen om je vast te houden
vanuit de binnenkant.

Oudste gaat mee op ambu omdat de rijder hier niet bekend is.
En dan moet ik 2 mensen die ik ontiegelijk lief heb
overlaten aan ´vreemden´en er vanuit gaan dat het goed gaat
dat ik ze zo weer zie!
Eega en broer laat ik achter, jongste huilt en is compleet overstuur.
Ook die wil ik bijstaan maar weet niet hoe.
Mijn hart is verscheurd in stukken …………..

Ik weet dat de ambu chauffeur jou geweldig oudste kleinzoon
heeft geprobeerd gerust te stellen.
Maar zo gek als die niet is, weet hij ook aan de snelheid
de toeters en bellen dat het echt wel heel serieus is.
In verslagenheid moet ik hier 3 mannen en een hondje achterlaten
om achter 2 anderen aan te gaan die me net zo lief zijn.
Het zijn geen keuzes, het zijn onmogelijke dingen.

In het ziekenhuis lig jij vanzelf al op een kamer en zijn ze druk bezig
oudste zit buiten te wachten en als hij me ziet
vliegt hij om mijn nek.
Het was zijn keuze om zo mee te gaan en we troosten elkaar als
volwassen mensen , niet als moeder en kind.
Hij heeft met mij wat ik met jou heb lieve Mam!

Zodra we bij je mogen zoek je me weer, en weer zie ik in je ogen
dat je weet.
dat je heel goed weet.
En in de afgelopen dagen zie ik veel meer.
Ik zie je angst : blijft het zo??
ik zie je boosheid: waarom ik en zo.
ik zie je verdriet: en die uit je ook.
En ik ,ik kan je geen antwoorden geven.
We zijn eerlijk naar elkaar toe
jij verteld me je angsten en ik vertel je
dat ik het ook niet weet.

en als je dan zoals gisteren zo ziek bent
dat je liever hebt dat ik ga,
niet omdat jij er niets aan hebt maar omdat je niet wilt dat ik je zo zie
dan blijf ik.
En als je dan vanmiddag zegt: ben zo moe, want daar lig je dan.
Zou ik bij je in het bed willen kruipen,
je lijf , je onwillige arm, je been willen koppelen aan mijn hoofd
zodat ze iets doen om jou te helpen.
Ik masseer je hand in de hoop van,
maar jou ogen spreken een compleet andere taal.
en samen zijn we weer bang
zonder woorden.

wij zijn alletwee heel goed met woorden normaal gesproken
maar ook heel goed in verzwijgen van diepste gevoelen en gedachten
want dat zeg je niet, daar val je een ander toch zeker niet mee lastig?
En die ander zal het ook niet begrijpen
hoe lief ze allemaal ook ´bijna´ zijn.

Als anderen bij jou op zaal aan de wandel gaan
zie ik jou machteloosheid, je besef en je angst.
En er is niets ,helemaal niets wat ik kan doen
om het te veranderen.
Dan hou ik je maar weer in mijn armen,
mijn mijn wang tegen die van jou,
en fluister heel zachtjes
hoe trots ik ben en hoeveel ik van je hou!

XXXXXXXXXXXXXX