Kijk , dat ik in de lappenmand zit das onderhand wel duidelijk. Maar hoe kom ik daar?
Al sinds de zomervakantie gaat het niet lekker, met mij op zich wel, maar met de jongens niet. Ze hoesten,snotteren en martelen zichzelf deze schoolperiode door. Met alle gevolgen van dien wat betreft de verbetenheid van school om zich er van te overtuigen dat het niet aan hun ligt maar zekers aan deze kant. De telefoontjes blijven maar komen ook de meest onzinnige over uren die zij er zouden moeten zijn, terwijl ze gewoon vrij zijn. Deze week heeft jongste welgeteld: 5 normale lesuren de rest valt van schoolkant uit, en ik zit me af te vragen hoe zij die uren wegschrijven????
Dan begint het te rommelen op eega zijn werk, een fusie staat in de planning maar iedereen weet dat er dan wel eens vreemde dingen kunnen gebeuren. Er gebeurd van alles maar niemand hoort wat alles is in volle spanning van wat er gebeuren gaat, dit begint direct al na de bouwvak vakantie. Tot eindelijke vorige week alles duidelijk wordt: woensdag krijgen ze allemaal koffie met gebak omdat alles rond is, de dag er na , als donderslag bij heldere hemel krijgen van de 10 collega´s er 6 te horen dat ze ontslag krijgen. Eega is verslagen, verbijsterd al zit hij er zelf niet bij maar de spanning ontlaad zich wel op een hele aparte manier, tussen de mensen die er bij komen van ander bedrijf en de mensen die mogen blijven is er nog niet bepaald een goede verstandhouding, ook al kunnen zij er niet veel aan doen.
Broerlief moet gedetacheerd worden en ze weten niet waar naar toe of waarheen. Ook dat begint te lopen na dat het brugwachtersseizoen is afgelopen. Ze sollen maar met hem in de ronde dan hier , dan daar en na de ziekenhuisopname van Omama zit hij hier s avonds aan tafel. Daar moeten natuurlijk alle verhalen en spanningen ook uit, en dat gaat af en toe gepaard met behoorlijk veel frustratie boze woorden en een stuk onmacht van een balletje te zijn in een vies spelletje. Al is het niet persoonlijk mijn pakkie aan, het brengt wel iets mee hier aan de keukentafel de pest is dat het oude bedrijf waar hij vandaan komt nu het bedrijf is waar die van eega mee gefuseerd is. Dus de zelfde namen vliegen van 2 kanten over en weer.
De hele situatie met Omama, overschaduwt natuurlijk alles, en natuurlijk doe je er alles aan om het haar naar de zin te maken, om er te zijn, om alles wat geregeld moet worden ook te regelen om te zorgen wat je zorgen kunt. Tuurlijk doe je dat en al is het geen belasting het komt er zomaar allemaal bij.
Als je dan alles achter elkaar zet zijn er een aantal dingen waar ik verder niets over gezegd heb. Wel over het herhalen van de theorie van oudste, hoeveel spanning dat meebracht telkens. Maar ook niet over eega die klaagt over zijn nek, maanden lang: ga er dan toch eens mee naar een dokkie!! Nou ja de uitslag hebben jullie kunnen lezen.
Maar als je alles zo achter elkaar zet en optelt en dan zijn er vast nog kleine dingen tussendoor, is het eigenlijk geen wonder dat genoeg wel eens genoeg is toch???? Ik wil niet klagen, ik wil niet zeuren, af en toe wil ik gewoon even zeggen : lieve mensen ik trek het even niet.
Gelukkig knap ik ondertussen weer wat op doe voorzichtig de stapjes voorwaarts. Geniet van Omama die vandaag met de 4poot heeft gelopen en bedenk me maar: Cheet je bent ook gewoon maar een mens 
XXXXXXXXXXXXXXXX