Denk dat voor de meesten maar even geldt: sla deze maar gewoon even over. Dat is meestal zo als deze titel bovenin staat.
Het is 1e kerstdag en eindelijk zijn de mannen vertrokken. Eindelijk? Ja eindelijk. Ze overspoelen me met hun gedachten, jongste met hoe K.. Kerst en OudenNieuw wel gaan worden, en eega die subtiel aangeeft toch wel erg last van zijn nek te hebben: Met de woorden: gaat prima hoor heb niets te klagen………….!
Zei vanmiddag: ben achtergebleven in een mannenwereld. MIJN mannenwereld, waar 2 zich druk maken om het druk maken zichzelf willen laten zien zodat ze gezien worden en een 3e die wil vangen maar zelf ook wil leven. Die laatste heeft mijn hart en die is ook de enige eigenlijk die me begrijpt. Dus ik zwijg tegenover hem……..hij is nog te jong en te enhousiast om alles van me mee te krijgen.
De situatie met Omama? Hou op , schei uit…………..want ik voel haar zo. Haar leven is vanzelf meer ingestort dan die van mij, maar sindsdien is mijn leven ook niet meer hetzelfde. Nu we vakantie hebben, is er een bijna ongesproken wet dat ik elke dag wel even………… en dat wil ik ook heel graag maar daar gaat weer een stuk van mijn leven. Want net als zij wil ik graag die klok terug draaien, samen weer ons eigen ding doen, en samen op pad, praten met elkaar over de vrouwen dingen, en samen niet afhankelijk zijn van de mannen. De mannen , hoe lief ook, die anders denken, die van een probleem een flutje maken, en van een flutje een probleem.
Die standaard roepen JA maar!!! en ik er standaard achteraan kom: JA EN?? En ik zie ze daarbuiten wel hoor , mannen die zachter denken. En het is niet dat ze hier niets willen doen, echt niet. Praktisch gezien kan ik nu een woning laten verbouwen, echt waar. Maar er zal niet gevraagd worden: Meid hoe voel jij je? NOPE.
En met alle lieve mensen om me heen, komt het toch regelmatig voor dat mensen me na een korte intake gaan overladen met hun dingen, hun problemen en de meesten gaan langs me heen om me later schuldig te voelen: wat was er nou gezegd?
Zou zo graag de stad in willen met een vrouw, vooral een vrouw die me vraagt : hoe voel jij je? Dan krijg je dezelfde grote snotterpartij als ik bij Omama heb. Tuurlijk : we gaan vooruit, tuurlijk mogen we dankbaar zijn dat ze er is, tuurlijk lijkt de toekomst positief maar: het wil niet zeggen dat we ook gelukkig zijn dat we zijn waar we nu zijn! Accepteren, trap onder onze kont, niet zeuren, wees dankbaar, YEAH………….vooral na zoveel negatieve berichten he………….. willen wij ook ruimte voor de gevoelens van onmacht, onzekerheid, frustratie en daar aan toegeven.
Mijn ervaring is: als je dat allemaal eens goed toe laat is het net als ziek zijn. Ga er een aantal dagen bij liggen, voel jezelf eens goed beroerd en geef er aan toe. Maar zolang je blijft blokken, zal het niet weggaan. Morgenavond ben ik alleen bij Omama en beloof je dat we samen heel erg gaan zieligzijn wedden dat we er dan weer tegen kunnen?
Emoties moeten eruit ook deze, want het is onmogelijk om altijd positief en opgewekt te zijn. Je zult alles doorstaan en doorleven moeten ook waar anderen gewoon verder gaan en hele gaar niet oppikken hoever je in de negatieve emoties zit. Daar is hier thuis geen ruimte voor, maar de enige die het wel snapt is net zover als ik ben.
wat niet wil zeggen dat ik jullie allemaal uitvlak hoor, want nog steeds ben ik ontzettend dankbaar met alle lieve reacties kaartjes , mailtjes, bezoekjes noem het maar. Maar sommige dingen moet een mens schijnbaar eerst zelf alleen doorstaan voordat je verder kunt gaan.
Het leven was voor Omama en voor mij op zelfde fronten niet altijd even aardig en vooral niet altijd even lief. We hebben serieuze klappen gehad waarvan we sterker zijn geworden waarvan we geleerd hebben, maar dat wil niet zeggen dat we alle dreunen met een glimlach omarmen kunnen dat zou pas echt onmenselijk zijn.
Wat dan wel weer ontzettend leuk is: mensen die kaartjes sturen met een persoonlijk boodschap: geloof me die worden bewaard! En elke gedachte, elk woord , elk compliment worden opgezogen en bewaard tot het moment dat wij ook zover zijn. IK ben een dochter van mijn moeder, een moeder die leeft, beleeft en eerlijk is, in al haar ervaringen , belevingen en ondergaan van. IK ben trots een dochter te mogen zijn van een open en eerlijk mens, die niets verbergt maar in staat is om te laten zien.
XXXXXXXXXXXXXXX
Af en toe is het hier gieren van het lachen en het wordt ronduit nog even gezellig. Hapje en drankje er bij en gewoon gaan zitten kijken.