• Cheet
• 12.13.12
• Mijn Trots
• No Comments
• | Edit

Vannacht iets later naar  bed kijken of die nachtrust wil  komen al heb ik over slaapgebrek  echt niet te klagen!

Maar het lukt niet, het kriebelt, het jeukt, het borrelt het is warm dan weer koud en ik martel maar met het dekbed heen en  weer.

tegen de morgen sta ik op neem een licht ontbijt, mijn  medicatie en vertrek weer, de mannen  liggen ondertussen Prinsheerlijk te  slapen , zij wel!

Tegen half 12 wordt ik  wakker uit een rusteloze slaap  waarin ik het zo druk heb dat het  zweet me op de rug staat en ik  vermoeider ben dan ooit.

Als de jongens me zien schrikken ze alle  twee schijnbaar zie ik er ondertussen uit als een spook een  lichte maaltijd en vertrokken ben ik weer; ben de volgende grote jongen die zijn werk moet  doen.

Om half 3 schrik ik op door het geluid van  een grote tractor en besluit dat het  nu wel even goed is. Tot mijn grote  vreugde merk ik dat ik eindelijk rustiger adem , en minder snotter ! Het herstel is begonnen.

Voel me beter , helderder en eindelijk weer  beetje mezelf maar nog een  schrijnend energiegebrek zou mijn  vingers in het stopcontact willen steken maar ja dat werkt natuurlijk niet !

Voorzichtig rommel ik wat  rond, en nah dat gaat eigenlijk wel  , als het maar niet te hard gaat. Eega haalt voor mij mijn kerstpakketje  op en ook die valt niet  tegen, gewoon leuk !

En als ik Omama vanavond nog even  spreek na een goede warme  maaltijd vertelt ze me dat ze 28  meter heeft gelopen! Ze doet het  geweldig en iedereen is even trots en blij met haar, eh…..isse MIJN mammie he!!!

Voorzichtig aan dan breekt het lijntje  niet en Omama en ik beloven  elkaar goed op ons zelf te  passen en  morgenavond? Dan ga ik naar haar  toe, moet kunnen nu!

XXXXXXXXXXXXX

• Cheet
• 12.13.12
• serieuze   gedeelte
• No Comments
• | Edit

Met de inzet van ziek zijn is ook de grote schoonmaak begonnen  schijnbaar. Kreeg medicatie  voorgeschreven bij bijbehorende bijsluiter: in de eerste dagen na het innemen worden de klachten  erger omdat de medicatie de bacterie  aanpakt wat afvalstoffen veroorzaakt  die afgevoerd moeten worden. NOU ga  je maar niet beschrijven wat er zoal uit komt links en rechts over liever boven en beneden Met zoveel kleurtjes en geurtjes  zou je spontaan al over je nek gaan!

Met twee jongens ziek thuis waar ook van alles uit komt kan ik je zeggen dat  mijn reukvermogen het nog prima doet Eega is de enige die gewoon  doorloopt terwijl hij diegene is die  normaal altijd wel iets heeft. Nou  zou je denken dat dat in ieder geval een zegen is.

Van hieruit ga ik even over na een gesprek  met iemand die er achter gekomen is  dat ze een kindje heeft met een storing. Ja als moeder zijnde is dat het laatste wat je  wilt maar soms ook het  eerste. Plak er een sticker op en je  kunt er wat mee: NOT want dan begint  het pas, het er wat mee kunnen.

Nu weten vaste lezers hier van mij  allang dat ik met 3 storingen  leef. En terug naar dat er in ieder  geval 1 iemand nog in de benen is is  dat dus geen garantie.

Jaloers kijk ik naar iemand die ook ziek  wordt door eega in de watten, lees  bed gelegd wordt. er uit geschopt  wordt om te douchen ondertussen  schoon bed, eega doet alles , eten  koken, rekeningen betalen, kids  opvangen, echt alles. En zij kan  ´gewoon´ 4 dagen compleet uitgeteld uitzieken.

Mijn eega krijgt vanavond te  horen: morgen shoarma met  nasi. en die vraagt dan doodleuk:  eigengemaakte nasi???

Kijk verschil moet er wezen  , maar soms is dat verschil wel erg  groot. Er wordt gewoon niet stil  gestaan bij het feit dat op ook  gewoon OP is. En dan krijg ik schone  zusje aan de lijn: zij werkt waar  Omama ligt.

Natuurlijk geeft ze geen interne  info dat wil ik ook helemaal niet  dat ze dat doet! Sterker nog ik zeg  het op voorhand al maar toch komt er  sumier dingen voorbij. Geen dingen  die ik nog niet weet hoor.

Maar zij begrijpt me wel in de zin van de onzekerheid, maar ook zij  zegt: hoe dankbaar en dapper Omama  is hoe dankbaar en dapper wij  zijn, hoe dankbaar we mogen  zijn. En dat zijn we ook, natuurlijk probeer vanaf dag 1 de positieve  dingen te benoemen en vast te  houden, en terecht zo te horen en te zien.

Maar: dat wil nog niet zeggen dat ook ik  niet af en toe een moment heb van  K.. en van zout lekker op met elkaar  , wiens leven gewoon verder gaat. of  van : YEAH lekker makkelijk praten daarbuiten, wil je ruilen????? Waar 1 vriendin opelijk zegt: Nee, mij te druk LOL En dan elke avond mijn broer aan  tafel die het heel goed bedoelt, het  zelf toko bij houdt, maar  ondertussen rustig eigen leven leidt en er op vertrouwd, als hij niet kan omdat er kaarten is, sjoelen, schieten, jeu de boule, of toernooi,  er iemand anders wel gaat en hier  elke avond ongegeneerd de pannen leeg vreet. Vreten idd want normaal eten is het  niet terwijl hij hartpatient is en  veel te zwaar maar stelt allemaal  niets voor. Denk dat iedereen mijn  zorg herkent, maar zeg er maar wat van.

Op FB vlooi ik in de ronde maar vertel maar  de helft van wat ik denk en  voel. Daar mogen geen conclusies aan  verbonden worden want ik  werkelijkheid voel ik me waarschijnlijk vele malen minder zeker dan wat ik daar laat zien. Volgens mij is dat trouwens over het algemeen zo

Hoop op een intense diepe  nachtrust maar dat zal met deze  tijden zekers wel lukken De grote schoonmaak is  begonnen laat maar gaan

XXXXXXXXXXXXXXX

• Cheet
• 12.12.12
• serieuze   gedeelte
• No Comments
• | Edit

In navolging van jongste spuugt ook vanmorgen oudste er alles  onder: welkom in de ziekenboeg

We slapen allemaal tot half  12 als eega belt. Een fusie op zijn werk is al maanden aan de  gang en ik hou mijn hart  vast, want kan nooit zonder gevolgen  zijn.

En dan komt er vanmorgen  bericht: van de 11 personeelsleden  moeten er 6 uit. Hij is er niet  bij, en daar was ik ook niet zo bang  voor maar ze gaan die collegas wel  missen. En je zult het maar te horen  krijgen zo vlak voor  kerst.

Het zijn moeilijke tijden en nare tijden en het is maar afwachten wat de toekomst brengt.

XXXXXXXXXXXXXXXX

• Cheet
• 12.11.12
• serieuze   gedeelte
• No Comments
• | Edit

Vanmorgen afspraak bij  dokkie, ze kent me beetje maar goed  genoeg. We zijn er heel snel over  eens: hier moet wat aan  gebeuren.

Krijg een penicillinekuur waar je U tegen zegt ! Onder het motto als je het doet doe het dan ook goed

En dan schiet haar tebinnen dat Omama in verpleeghuis ligt, ga nog even zitten zegt ze, en we praten even bij.

NAH gaat wel goed komen met die nieuwe  huisartsen volgen  mij. Maar zij was het er snel over  eens: jij moet zo snel mogelijk weer  in de benen maar eerst een week rust

XXXXXXXXXXXX

• Cheet
• 12.10.12
• serieuze   gedeelte
• No Comments
• | Edit

Zoals gezegd neem ik vanmorgen vrij voor  jongste en die is echt nog niet  fit. Helaas ben ik er nog beroerder  aan toe al mijn holtes geven het  op, mijn keel is  schuurpapier, en de kriebelhoest  vermoeid me mateloos.

Ik duik mijn bed weer in en daar kom ik vandaag af en toe uit maar doe echt niets, de energiemeter is compleet leeg.

Voor het eerst sind (heb het  nagekeken) in 8 jaar meld ik me ziek  voor het werk bij school. Ze kijken  dan ook vreemd op en mijn vervangende leidinggevende pakt het uitstekend  op. Ze regelt voor de rest van de  week vrij met de woorden: zo te  horen is het nodig en ik eis dat je het ook aannneemt.

Even protesteren ijn gedachten nog maar dan het is goed zo, ga ik  doen. Even een week druk er af en  gewoon niets doen wat niet moet bij  komen en uitzieken. Maak een  afspraak voor morgen bij dokkie en  hoop op een kuurtje want zo kan het niet langer.

Wil wel graag weer fatsoenlijk in de  benen en niet telkens zo half  kwakkelend zoals het nu gaat. Maar  zo min als ik nu ben? Das echt lang  geleden, gelukkig grijpt mijn lijf van zelf in en laat het gewoon af weten t is tijd voor tijd voor mezelf  begrijp ik . Ga ik doen!

XXXXXXXXX

• Cheet
• 12.10.12
• Mijn Trots
• No Comments
• | Edit

Waar mijn laatste log stond op 9  dec werd die geschreven in de vroege  morgenstond Een verlichtend  logje en eentje tot nadenken  schijnbaar nou schijnen wil ik wel  hoor een leven lang als het kan  !

De rest van de dag bracht relatieve  rust totdat onze jongste vanavond  ziek wordt en niet beetje ziek  ziek maar echt ziek.

Hij zit in de bank en zegt: ben misselijk volgens mij moet ik ………………. en dan komen er golven  uit. We staan op punt van eten en  oudste en ik van weggaan naar  Omama.

Ga maar eten hikt hij , ik ruim het wel  op. Geef hem de benodigde spullen en  hij doet dat ook inderdaad om  vervolgens met alles onder de douche te verdwijnen.

Als we terug zijn van Omama, want besluit  toch te gaan terwijl ik liever thuis  was, draait de wasmachine op volle  toeren. De tweede ronde was ook niet  snel genoeg voor teiltje……….. en  lieverd ligt op de bank.

Ik maak zijn bed weer op, zet de  elektrische deken aan breng hem wat  de drinken en gaan even kaarten. Mijn hoofd is er niet bij omdat ik ook met Omama een  gesprek heb gehad over die  verdoriese feestdagen die er aan zitten te komen. Ze hikt zoals wij hikken en we gaan er nu gewoon  maar even van uit dat ze niet thuis  zal zijn.

Mocht het wel zo zijn is het een verrassing  maar anders geen terleurstelling je  mag jezelf niet blij maken met wat niet is! Maar wel werken naar wat zou kunnen zijn  !

Jongste valt vanavond op de bank in slaap en wij laten hem maar even, als hij  inwit vertrekt naar bed hoop ik dat  de nachtrust hem goed gaat doen en  daar vraag ik ook naar. morgenvroeg  heb ik maar even vrij genomen en  voor de rest: Hoe de wind ook waait,  en wat er ook komt: morgen is er  altijd een nieuwe dag. Maak of  probeer er iets van de te maken!

XXXXXXXXXXXXXXXX