Er schijnt een grote oefening aan de gang te zijn
van onze militairen.
Een chanoek, een apache ze vliegen
hier gewoon over 😉

Misschien ze we er nog meer van
maar vind het wel bijzonder
om te weten dat ze zo dicht bij zijn
met zoveel.

EN
vandaag haalde ik zoete appeltjes
oh zo lekker.
Ik weet wat we morgen eten 😉

XXXXXXXXXXXXx

Tenminste dat is me altijd vertelt,
en nu hoor ik over een satalliet die naar beneden komt
en waarvan ze niet weten
waar.
Lekker is dat!

Ze kunnen toch alles berekenen
of zijn ze bang voor een verkeerde voorspelling
en zeggen ze niets omdat ze dan ook niets
hebben te verantwoorden ?

Effin, we zullen het zien, of liever niet zien maar horen dan maar?
Voor de rest is het een redelijke dag.
Jongste is ziek sinds gister, heeft zo geheten de griep
en oudste is gisteren weer naar huis gegaan omdat zijn hoofdpijn
toch het leren tegenhield.
Gelukkig weten ze in school wat er aan de hand is,
al vind ik dit wel heel vervelend omdat hij nu lessen mist,
maar geloof me: hij ligt er niet wakker van
in tegendeel.

kan wel zeggen dat ik moe ben
en de er een reactie op mijn laatste mail kwam
hoe schuldig iemand zich kan voelen weet ik nu,
maar ´t is goed zo.

XXXXXXXXXXXXXXXX

Wat nog ontbreekt aan vandaag is :
het telefoontje met de agent over dat intrekken van die aangifte.
YEP
die loopt ook nog LOL.

Hij geeft me het advies om het op te vragen bij
bureau in Assen, maar met uitleg van reden zegt ie,
krijg je het vast.

Hij mag er niets over zeggen,
maar ik ontlok hem toch een paar reacties
die hem doen besluiten mij het advies te geven:
als je het gelezen hebt,
neem even 5 minuten pauze 😉

Ik ben razend, en dan ook razend,
ja ook razend maar meer benieuwd.
Heb zo´n vermoeden
dat ik NU al weet
waarom die pedagoge al boven in de boom zat
nog voordat ik haar sprak.

D´r zat een Cheetah haar achterna,
maar weet je wat nou het leuke is?
Iemand zal ooit uit die boom moeten komen,
en ik ben zeer geduldig
onderaan de stam.

Xxxxxxxxxxxxxxxx

Vanavond naar de meiden om de groep over te dragen.
Zou een afspraak krijgen met nieuwe lerares
maar zij die het regelen moet is zo gepikeerd
dat het niet gebeurd,
mij om het even.

Oudste wil wel even mee, en dat is een welkome afleiding,
als we binnen komen is ze er al,
en als we ons aan elkaar voorstellen merken we dat
er links en rechts wel bekende dingen zitten.
In notime zitten we te praten, het blijkt dat we elkaar dus wel kennen
en inderdaad meer dan 35 jaar terug 😉
Het maakt het voor mij een stuk makkelijker.

Ze gaat het op haar manier doen zegt ze, dat lijkt me ook de bedoeling
en als ze wat nodig heeft dan zal ze zeker niet laten om te vragen,
´t is warm , ´t is hartelijk en zij die zich gepasseert voelt
kan niet anders dan bij draaien.
Hoe gaan we het doen, vraag ze?
Zal ik voor 1 keer nog een keer voor gaan staan zoals ik altijd deed?
Ze schatert, is goed zegt ze.

En even neem ik mijn positie weer in en open met: Goedenavond allemaal,
het is vertrouwt en ik vertel kort en bondig.
En dan draag ik de groep over aan haar, met succes wensen en een stevige handdruk,
ga je vast nog even spreken zegt ze.
Op mijn vraag als ze ooit nog ergens een demo gaan doen, of ik dan mag komen kijken
is het een tuurlijk !
En dan verlaat ik de zaal, samen met 2 dansers die niet weer komen omdat ze niet kunnen.

Met hen en oudste ga ik even koffiedrinken en krijg een klein doosje in mijn handen,
van hen alleen , speciaal voor mij.
Een zilveren kettinkje met twee hartjes, het zijn zulke giga lieverds !
En dan terug naar huis.

En het voelt vreemd, maar niet verdrietig.
Alsof ik het nooit gedaan heb, er is geen heimwee
geen : zou ik nog even.
Helemaal niets.
Nu ben ik er natuurlijk al even mee bezig geweest
en heb het in fases achter me gelaten,
misschien dat ik het ooit nog eens ga missen
maar daar twijfel ik behoorlijk aan.

Oudste: Zoals met mij en Emmen Mam,
tijd voor ander boek.
Wijsneus, lieve grote wijsneus
want hij heeft gelijk.

XXXXXXXXXXXXXX

Hier achteraan stuurde ik vanavond de laatste groepsmail:

Inmiddels zijn eega en ik
een heel gesprek verder.
Over hoe het ging vandaag
de emoties en wat er bij komt.

Intussen worden we steeds meer
een eenheid, weer.
En dat , denk ik, was vandaag ook wel zichtbaar.

En ik krijg het met hem over iets
waarvan hij zich afvraagt: ik hoor niets?
Ook die kreeg een gevolg.

De conclusie is wel
dat als mensen je nodig zijn puur alleen voor hun zelf
ze tijd en energie vreten
maar je er zelf niets voor terug krijgt.
Hoeft ook niet voor mij , zeg ik.
Ben jij gek geworden vraagt eega mij terug.
Ook jij bent belangrijk en hebt je gevoel
en zoals jij rekening houdt en om kijkt naar een ander
mag je terug vragen dat die ander dat doet voor jou,
en anders is het , en daar pakt ie me,
eenrichtingsverkeer.
Eega leert snel, eega leert hard, eega gaat voor nu
als een speer en gooit mij terug op mezelf
zoals ik hem terug gooide.
Nog steeds vangen we elkaar 😉

Ik krijg door dit alles, nieuwe inzichten,
het web vibreert door alle spanningen,
maar ik weet nu ook
dat ik niet overal op hoef te reageren.
Zoals ik gister tegen onderdirecteur zei:
ik wil het niet weten.
Zo zijn er meer dingen die ik niet wil weten,
omdat ik het ook niet voelen kan,
en me niet in hoef te leven in een wereld van.

Wat niet wil zeggen dat je afscheid kunt nemen
want dat bestaat niet.
Elk mens , elke situatie, elk gevoel zal je bij blijven
en zal je nooit verlaten, je zult het herinneren
zolang je leeft,
tenzij je dement wordt natuurlijk 😉

Ik neem geen afscheid,
ik ga alleen verder waar dingen stoppen,
of anderen afslaan.

(*grin* schoonzus: ik was vergeten dat ik in een enthousiaste bui
je mijn blogadres heb gegeven 😉
Zie het als teken van vertrouwen,
maar het zal aan mijn schrijven
niets veranderen 😉 )

XXXXXXXXXXXXXX

Ooit heb ik het eerder geschreven
soms kijk ik naar mijn leven als een spinneweb.
Van binnen uit vormen zich
ringen en kringen.
En die vormen de lagen in het leven
met de mensen die er bij horen.

Waarbij familie per definitie
niet boven vrienden staan,
ook niet andersom trouwens.

En van elke laag krijg je
de trillingen mee
de gevoelens,
de leuke en minder leuke dingen.

Soms knapt er een draad
en soms is het mogelijk die te herstellen
soms moet je nieuwe maken
om de balans in het web te houden.

In mijn web zijn vele ringen,
ook veel mensen.
En een ieder in mijn web
is me dierbaar op de een of andere manier
zolang ze niets doen
om het web te beschadigen
zijn ze welkom.

En zoals vandaag zie ik mensen kijken
ze willen ook in dat web,
maar ze hebben in het verleden laten zien
hoe snel ze dingen stuk kunnen maken
omdat ze niet omkijken
naar de kwestbaarheid van de omgeving.

En morgen hangen er mistdruppels
in mijn web en morgenmiddag glinsteren de draden
in de zon.
Welkom in mijn web.

XXXXXXXXXXXXX

Vanmiddag is de herdenkingsdienst,
blijft bizar en apart maar scheelt wel
dat je niet na hoeft te denken wat je aandoet,
je blijft toch binnen.

Er staat een foto, er wordt muziek gedraait
en toespraken gehouden, moet zeggen:
De dames hebben het uitstekend in elkaar gezet.
Daarna is er koffie en een borrel.
Net dat stuk , daar heb ik zo´n hekel aan.

Waar je bij aanvang al kon merken dat er geen kist is
het is ronduit rumoerig,
is het na die tijd net een bruiloft.
Gezien het feit dat we de familie niet zovaak zien
voel ik me door sommigen ronduit bekeken
en sommigen kijken bijna smachtend naar me
in de hoop op een reactie.

Als we samen met andere schoonzus naar buiten gaan
komen ze ons verdorie ook nog achterna.
Ik kan daar zo slecht tegen,
ga daar ten eerste in een volle zaal geen potje
schijnheilig staan doen.
Wil je wat dan staan we gewoon in het telefoonboek
en ouwe jongens krentebrood na afloop van zoiets?
Mocht mij wat overkomen,
bij mij niet gezien.

´t is een mooi toneelstuk dat dan weer wel.

Vanavond wordt oudste zijn fiets hier thuis afgeleverd,
hoezo service 😉
De rekening zit er bij, zal zorgen dat die op de plek komt.
Hij heeft vandaag weinig gedoe gehad,
de aanvaller is geschorst en gaat inderdaad voor 12 weken
naar rebound.
Ook zijn sportleraar is al in school geweest voor een gesprek.
Oudste voelt zich goed en zit helemaal goed in zijn vel
enkelen in de klas zijn ronduit blij dat de aanvaller verdwenen is
en die bang waren durven nu hun zegje wel te doen 😉
´t is altijd zelfde liedje wat dat betreft.

Morgenavond afscheid van de countrymeiden en dan
dan verlang ik rust.

XXXXXXXXXXX

In feiten praten is iets anders dan emotie beleven.

Vanavond lees ik het blog over het afscheid van,
respectvol, liefdevol en vooral waardig.
Wacht je op mij is de vraag
en daar moet ik stil om lachen.
Ze hebben het begrepen.

Morgen is de herdenking van de andere
het wordt een toneelstuk
en ik ga Emmy´s uitdelen in gedachten.
En oh, wat zie ik daar tegenop.
Gelukkig mag ik eerst werken.

En dan vandaag,
ik zie, ik voel, en ik hoor emoties voorbij komen
ik zie jonge mensen die reageren
ik voel een golf van opluchting en niet alleen bij oudste
ik voel ook een golf van :je had hem wel door.

De vraag : heb je nog nieuws voor mij?
Ja: vandaag is nieuw.
Hoe open ik het gevoel heb staan en contact maak met
stel willekeurige pubers die gewoon aan het dollen zijn
we moeten allemaal lachen.

Hoe iemand die ik niet ken, bij me komt
in woord en gevoel, het komt wel goed.
Hoe ik een aapje (knuffeltje ) kreeg van iemand zomaar.
Hoe , in afwacht stand, er een veertje naar beneden kwam,
zie je hem vraag ik oudste,
ik zag hem voor jou , zegt ie.

Waar ik twijfelde aan mijn manier van opvoeden
die nu bewezen heeft nut te hebben.
Niet dat ik me op de borst wil slaan, maar weet wel nu
dat het wel goed is.
Ik heb geen watjes gekweekt maar sterke mannen die zich ontwikkelen
en standvastig zijn.
Die weten wat echt en oprecht is en zich niet laten leiden door oordeel
van anderen, maar bij hun gevoel blijven.

En als ik dan de aanvaller even zie, en hij zich omdraait
krijg ik de neiging om naar hem toe te gaan.
Maar direct wordt ik tegengehouden:
niet doen, niet jou ding.

Wat ben ik blij, met een gevoel van mij
met jongens met gevoel
en mensen die dat ook begrijpen en volgen
omdat ook zij voelen.
Die onderdirecteur daar
die is daar absoluut niet voor niets
en de grap is als je hem ziet,
je zou denken dat het een uitsmijter is.

Mensen op de goede plek
met de juiste instelling.
Of is het op de juiste plek
met de goede instelling ?
Ze zijn er nog, gelukkig!
En daar gaat het om!

Alles waar ik voor sta is :

openheid, eerlijkheid en waarheid
en dan hoef je het niet eens met elkaar eens te zijn.
Respect.
En gelukkig: die werkt nog steeds, en daar hoef je jezelf
niet eens voor op te geven 😉

XXXXXXXXXXX

De dag van het gesprek en ondanks dat ik er vertrouwen in heb
cirkelt het de hele dag door mijn hoofd.
Hetgene wat oudste gisteren voor zijn voeten kreeg is niet niets
vooral niet omdat hij zich van geen kwaad bewust is.

Vanmorgen stapt hij in navolging van gisteravond
bij een plaatselijke grote boer op de aardappelrooier.
Hij is in zijn element en ik wil eerst weten hoe het verder gaat.
Als hij wegfiets klinkt er een geluid uit de kettingkast
die niet normaal is.
Ter plekke besluit ik dat de fiets maar naar de maker moet
vanzelf krijgt de aanvaller de rekening,
daar stuur ik vanmiddag wel een mailtje over.

Vanmiddag zijn we ruim op tijd bij school
en als de klasgenoten van oudste uit de school komen
en ze hem zien
beginnen ze te joelen:
HEY jongens daar heb je R, ze lachen en weten niet
hoe snel ze bij ons moeten komen.
Hoe gaat het met je, wanneer kom je weer, wat ga je verder doen ?
En ik ben opgelucht want oudste warmt zich aan zijn maten,
inmiddels staat er een concierge bij  van andere lokatie
en hij vraagt wat er aan de hand is.
Als ik hem summier vertel , zegt ie:
Daar heb ik wat van gehoord vandaag.
maak je geen zorgen, komt allemaal goed.
Oudste klopt ie op de schouder, ik ben er altijd tot 5 uur
als er wat is en er is daar niemand meer
mag je altijd bij mij komen.
Een warm gevoel stroomt door mij, wat is hier aan de hand?

Bij het centraal meldpunt melden we ons en de dame achter de balie
antwoord met: het is ook wat he, dat jullie nu toch alles bij elkaar moeten krijgen.
We vallen van verbazing in verbazing maar het zal wel goed zijn,
en dan komt onderdirecteur oudste ophalen.
Jongste is inmiddels ook vrij en blijft bij mij en dat voelt prettig.

Het gesprek duurt niet lang en onderdirecteur opent met:
het is allemaal geregeld en opgelost.
Hij kan rustig naar school komen er zullen geen problemen meer zijn.
Hij wil wel uitleggen over hoe en wat maar gezien het feit dat
alle twee jongens bij me staan zeg ik hem:
ben blij dat het opgelost is maar voor nu hoef ik even niet meer te weten.
Hij begrijpt me, we praten later wel bij.
Wel zegt ie: dat aanvaller hete vuren te wachten staat,
en een heel ander traject in gaat.
Direct na dit gesprek heeft hij gesprek met hem,
zijn ouders, de mentor en onderdirecteur van de bovenbouw.

In de gesprekken met de klasgenoten viel het woord rebound namelijk.
En dan heeft die jongen echt een probleem.
Betekend zoveel als andere school speciaal voor kinderen die niet functioneren
in een klas.
Waar onderdirecteur gisteren onderling overlegden over ook andere ouders bellen
begrijp ik nu waar die vandaan komt.
Omdat ik weet dat aanvaller van een andere lokatie komt binnen deze schoolgemeenschap.
In de gesprekken met klasgenoten alleen is namelijk gebleken
dat ze stuk voor stuk doodsbenauwd waren voor hem
in tegenstelling tot oudste kenden ze zijn reputatie allemaal.

Hij is wat ze noemen een ´stapelaar´.
Alles wat hem dwarszit stapelt op tot het moment dat hij op ontploffen staat.
Ieder willekeurig persoon kan op dat moment de dupe worden,
en oudste heeft vrijdag iets tegen hem gezegt
wat voor hem de druppel was maar waar oudste niets achter zocht.
Vandaar dat oudste absoluut niet begreep wat er aan de hand was.
Dit soort dingen zijn waarschijnlijk op de andere school ook voorgevallen
en bij herhaling treedt dan de rebound in werking.

De grap is dan ook nog dat oudste hem nog een advies geeft
over het iemand zoeken om mee te praten.
Aanvaller reageert met : ben niet zo´n prater waarop oudste zegt:
zou het toch maar eens leren, lucht aardig op.
Waarop directeur begint te lachen.

Als dan vanavond voor oudste een 2e aanbod komt bij die boer
voor een stageplek is zijn dag helemaal goed,
en ben ik trots op hem.
dat hij rustig , standvastig maar vooral eerlijk de mensen tegemoet
treedt en ze dan ook nog een helpende hand gaat bieden,
terwijl ze hem even zo te pakken hebben gehad.
Scheelt dat hij weet dat het niet persoonlijk was,
en vol goede moed
gaat ie morgen weer naar school , wel op mijn fiets.
De rekening : die mag bij onderdirecteur ingeleverd worden
hij zorgt wel dat ie op de plek komt waar het zijn moet 😉

Al met al, een heftig verhaal
wat oudste een aantal dingen heeft opgeleverd
en wij in respect gestegen zijn.
Toch wens ik dat andere gezin veel succes
ze zullen het nodig zijn.

XXXXXXXXXXXXXXXXXX

Deze week een ronduit drukke week
das niet erg, dat is goed in dit geval.
elke morgen werken,
het verhaal van oudste,
de herdenking,
en afscheid van de country
allemaal in 1 week 😉

Beter een druk leven
dan geen leven
´t is me wat met de mensheid 😉

XXXXXXXXXXXXX