Vanmiddag mezelf eens heerlijk laten verwennen
door mijn vriendin een kapster,
een compleet nieuwe look
en ik voel me gelijk
stukken beter !!!

HEERLIJK 😉

xxxxxxxxxxxxxx

Iedereen kent het woord kappen voornamelijk van :
ophouden nu!
maar kappen betekend ook zoiets als knopen doorhakken,
een weg vrij maken,
ruimte maken.

Vanmorgen ben ik vrij, ja ja met een buikpijn,enkelpijn en hoofdpijn
van hier tot Tokio.
Gebeurd altijd als het weer echt omslaat, maar lastig is het wel!

Eerst zo tussen half 12 en 12 intense smscontacten met alletwee zonen.
De een krijgt het niet zoals hij wil, en de ander net iets meer.
Met de oudste ben ik even klaar qua verantwoordelijkheid,
nu is het aan hem, ik heb mijn best gedaan met woorden
daden en aandacht.

Jongste en ik hebben vanmiddag gesprek met de leerplichtambtenaar.
leuk mens, en zij richt zich volledig tot jongste.
Die is eerlijk ten voeten uit, en als zij denkt dat verhaal klaar is
ga ik haar vragen even te luisteren.
Dat wil ze wel.
en ik vertel, vertel alles , en ze schrijft, en schrijft en schrijft.
Tuurlijk is verzuim van jongste te hoog maar ik wil wel
dat de juiste redenen op papier komen.

Resultaat:
jongste krijgt mondelinge waarschuwing een sisser dus.
EN zij gaat het terugkoppelen naar school met alle frustraties
en mijn punten er bij.
Eens kijken wat ze daarmee doen gaan!

Ondertussen staat voor maandagavond gesprek gepland met mentor
van oudste, die wil ik ook wel eens spreken over zijn praktijkuren en die van
zijn collega!
Ben er oh zo klaar mee!
Krijg nog wel adviezen van haar, waar ik zeker wat mee zou kunnen.
En niet zal nalaten indien nodig!

Via de mail komt er even de vraag:
Omama heeft morgen om 13.30 gesprek met revalidatiearts,
of ik daar even bij wil zijn?
Nah het willen zal wel gaan , maar het kunnen is een ander iets.
Kom daar dan verdorie eerder mee!!!
Ik besluit dan ook tot een hardgrondig Nee!
Alsof ik bij die tafel zit te wachten he!

Vanavond vergadering van de judo:
3 mensen hebben zich aangemeld om te kijken
of een bestuursfunctie iets is.
Maar ze zien het allemaal nogal officieel,
en heeeeeel serieus.
Dat is het natuurlijk wel maar alles loopt eigenlijk prima,
alleen 2 leden willen stoppen.
Dan moet je toch vervanging hebben.

De vergadering wordt geopend en met dollen, grappen
en heel serieus luisteren en vragen naar hun mening
hebben we er inderdaad 3 mensen bij,
zodat 2 over 4 maanden afscheid gaan nemen.
Waarom 4 maanden?
Die tijd krijgen ze om elkaar in te werken en te begeleiden
en dan nog: doen we het allemaal samen!

Ze voelen zich thuis en welkom
jongste heeft zich ondertussen bekeerd en blijft nog even hangen,
boeken we mooie resultaten in doorstroming en volwassen judo,
en slaan we nieuwe paden in.

Geweldig !

Het was een superdag, met kappen waar het moest
om ruimte te maken en orde te scheppen.
En vooral: Mezelf toe te staan een plaats in te nemen.

XXXXXXXXXXXXX

Vandaag ontzettend opgeschoten:
Goede gesprekken
en vanavond een uitstekende vergadering
met 3 nieuwe bestuursleden 😉
DAT kan gewoon niet beter.

Het gaat super zo.

Morgen verslag EN nieuw kapsel hahaha………….

XXXXXXXXXXXXX

Voor de lezer met tijd:

vandaag is het precies 3 maanden.

Heel af en toe loop ik gewoon gigantisch vast.
En dan vast vast.
In emoties, in beleving en in het omgaan met.
Toen Omama in het ziekenhuis lag was ze totaal hulpeloos.
Oh ze verzorgenden haar zo goed als ze konden , absoluut.
Maar er was een geurtje om haar heen,
en haar zo te zien zo hulpeloos en afhankelijk van anderen,
als een lappenpop te worden opgehesen,
tijdens het bezoek telkens op een po liggen,
het sneed door mijn hart.
Maar: je moet positief blijven!

De verhuizing naar verpleeghuis en het starten van de behandeling
gaf hoop voor de toekomst.
Omama wilde en wil nog steeds, maar haar momenten van verdriet
van opstandig zijn en dan weer vooruit willen, harder dan ze kon.
De emoties, jullie hebben ze allemaal gelezen.
En ik ging afhankelijk van: verdrietig, opstandig of gelaten naar huis.
Ik was ook wel eens opstandig: Waarom zij!
Waarom mijn lieve geweldige sterke moeder?
Had ze nog niet genoeg meegemaakt in haar leven?
En ik er feilloos achteraan: Had ik nog niet genoeg meegemaakt in mijn leven?

Voor emoties zijn er in dit huis geen plek.
Met een eega die zelf er alles aan doet om zijn aandacht te krijgen,
die geen inlevingsvermogen heeft en die ooit ronduit zei:
ik zie er tegenop om naar Omama toe te gaan,
vooral toen ze nog zo weinig kon.
Heb wel willen schreeuwen: IK OOK!
maar je laat haar niet zitten, en je probeert te begrijpen,
en je probeert haar op te beuren of juist haar verdriet eruit te laten gooien
Want: je moet positief blijven!

De therapie doet haar werk, en ze gaat vooruit, nog steeds.
En er gloort voorzichtig hoop aan de horizon, maar helemaal herstellen?
Haar scherpte, haar opmerkzaamheid, en haar aandacht voor:
ze is het kwijt.
Ze kan je 3 x hetzelfde vertellen, en aandacht voor de buitenwereld is beperkt.
Grote dingen als examens e.d. gaat prima.
Maar de intense gesprekken die ik met haar had, ben bang dat die niet weer komen.
Omama was mijn maatje op dat gebied, alles of nou ja bijna alles
was bespreekbaar.
Misschien als dat nog veranderd, maar als het tikkie te druk wordt merk je dat
ze er moeite mee heeft, ze is nog steeds een lieverd en zichzelf in haar antwoorden.
Maar ook haar geest heeft een knauw gehad, en denkt ze zelf van niet 😉
Ik was met Omama altijd heel close,
maar intiem wil ik absoluut niet met haar worden, gelukkig wordt dat wel begrepen
door mensen die me kennen.
Maar: je moet positief blijven!

Als er dan hier ook nog van alles rond gaat,
dingen waarvan ik denk: dat hebben anderen echt niet erbij!
En er niemand is waarmee ik het hier thuis over kan hebben.
1 fikse huilbui ooit met in mijn armen een dikke zwarte kater.
Met al het regelen , en het zorgen voor
wil ik heel graag heel veel slapen.
weet het : het is vluchtgedrag.
Als ik slaap dan storen ze me niet, vragen ze me niets
en wonderwel redden ze zich prima.
Oudste doet erg zijn best maar laat het dan weer afweten op het curciale punt:
Leren!
Jongste gaat ondertussen prima, morgen gesprek met leerplichtambtenaar.
En ik  hoop daar de school te kunnen uit lichten.
Dus: we blijven positief.

Maar soms wel met heel veel moeite
en soms helemaal vanzelf als er echt leuke dingen gebeuren.

XXXXXXXXXXXXX

Eenvoudig een rekening opgestuurd van Omama
van de pedicure.
Volgens haar polis heeft ze recht op vergoeding
dus wat kan er fout gaan?
Nou: niet uitbetalen?
Vandaag achteraan gebeld: ze heeft geen indicatie van een arts
en al staat het in de polis, ze moet dat briefje eerst hebben
voordat ze declareren mag.
Er staat met koeieletters CVA op haar dossier maar:
eerst dat papiertje…………….
Zouden echt niet doorhebben dat je , als je hersenbloeding hebt gehad,
je eigen voetjes onderhouden een pre is
en dat je dat niet zelf kunt?
Ach zei iemand laatst: anders doe jij het toch even zelf als je er bent.
HUH? nee dat wil ik namelijk NIET !
En werd aangekeken alsof ik een monster werd.

ik wil namelijk ook niet mensen wassen, inclusief mijn eigen moeder niet.
mensen van toilet halen, ook mijn eigen moeder niet.
ik wil helemaal geen lijfen verzorgen en als niet hoeft ook die van mijn moeder niet!
Maar dat mag je schijnbaar niet zeggen.

Schoonzus van me wil me elke keer die zorg in hebben:
Want oh ik ben er zo geschikt voor!!!!!
Echt niet!!!
Wil alles halen, met iedereen uren praten, van alles regelen,
maar op lichamelijk gebied moet ik daar niet aan denken.
Sterker nog : ik gruwel ervan !
Maar dat mag dan weer niet als enige dochter en als vrouw
moet je dat toch gewoon kunnen en doen?

En vraag me niet waarom niet,
heb er geen duidelijke reden of opgave voor,
geen trauma uit een grijs verleden,
of disrespect voor, in tegendeel eerder.
Maar word al misselijk bij de gedachte.

En dat zorgen?
Dat komt hier vanzelf wel voorbij en voor die kant
vraag ik wel iemand.
Met een echtgenoot die altijd van alles heeft
steeds vergeetachtiger wordt……
kids in de examenklas,
een broer die het allemaal goed bedoelt maar soms zo verkeerd aanpakt.
Ze steunen allemaal op mij
prima, maar voor sommige dingen moet je mij niet hebben
echt niet !

XXXXXXXXXXXXXXXX

Gister was zo´n aparte dag:
Eerst komt Omama naar huis,
ze is er zo tegen kwart voor 2.
Normaal ging ik zondagsmiddags naar haar
maar tegen kwart over 3.
Natuurlijk ben je dan hele middag bij haar.

Gisteravond nog even naar haar toe geweest
want het huidige gezeldschap is niet echt geweldig.
En dan laat je haar niet alleen zitten.

Als ik terug kom is hier het huis vol:
broer is er om te kaarten
maar ook oudste zijn kameraad met zus.
Het is gezellig hoor
echt waar maar ik ben gesloopt om een of andere reden.
Een fikse verkoudheid loop ik op
door mensen om me heen.

Vanmorgen is mijn hoofd vol
en meld me af: kom morgen wel bij je.
Ik tank niet bij in een weekend,
dat moet ik ergens door de week zien te vogelen.

Er staat weer genoeg op het programma
maar dat zijn dingen waar ik controle over heb,
maar het weekend:
zodra ik mijn voeten buiten het bed heb
is er het getrek, het gevraag en het gedoe.

Als broer dan ook nog enveloppen ongeopend in een la mikt
en ik die vind met rekeningen die niet zijn betaald,
of acceptgiro´s die niet goed zijn ingevuld door hem,
nah wil ik wel even mopperen!

Hij gaat gewoon kaarten, sjoelen, jeudeboulen, en what ever……
maar enige verantwoordelijkheid mag toch ook?
Gelukkig is ie niet te beroerd om sommige avonden naar Omama te gaan
al is het 2x achter elkaar.

En dan vandaag natuurlijk het aftreden van Beatrix 😉
JOH wat een feest en wat een gedoe
ik kom er niet van onder de indruk eigenlijk,
heb wel andere dingen te doen 😉

XXXXXXXXXXXXXX

Druk met Omama vandaag 😉
Ze was weer even thuis
en vanavond nog even naar haar toe.
En dan kaarten 😉

Tot morgen allemaal <3

xxxxxxxxxxxxxx

Vanmiddag doe ik de school,
die voor ons aan de andere kant
van het kanaal ligt.
Ik moet dus altijd even een brugje om 😉

En zoals altijd als er ijs ligt
zijn er mensen die het nodig vinden
om te kijken of het ijs op het kanaal
het ook houden wil.

Nu wil het feit dat dit kanaal
levensgevaarlijk is.
Er zitten namelijk giga veel waterwellen in.
Zodra er dooi in aantocht is
beginnen die te borrelen
en snoepen zo het ijs aan de onderkant eraf.

Mensen die hier wonen weten dat
maar kinderen of vreemden denken daar vaak niet bij na.
En dat maakt het allemaal zo gevaarlijk hier.

Als ik in auto stap zie ik 2 jongens,
ze staan op een stuk wat eergister nog open lag
en ik gil bijna dat ze er af moeten gaan.
Ze kijken me aan alsof ik gek geworden ben,
knapen zijn zo rond de 14 of 15 jaar en komen niet van hier.

Met frisse tegenzin gaan ze er toch af en
ik stap met de rillingen over mijn rug in de auto
om naar huis te gaan.
Als ik dan vanavond weer een paar zie
wel hier van het dorp zet ik maar even een berichtje op FB
om mensen de waarschuwen om hun kinderen te waarschuwen.
Je  moet er toch niet aan denken!

XXXXXXXXXX

Zie dat koppie , zie de pootjes en zie wat ze vasthoudt.
En dan die schuchtere lach bijna verontschuldigend………………
de ogen .
Ik ben om en verliefd……………..