vanavond rol ik me op,
dat betekend zoveel als:
trek mijn voeten onder mijn kont
loop in alleroudste joggingbroek
potje niet aantrekkelijk te wezen
en koester me aan de keukentafel
met lappie , de jongens om me heen
en CSI op de achtergrond.
Yep doe 3 dingen tegelijk 😉

Dan besluit ik mijn vriendin te bellen,
we kennen elkaar ondertussen iets van 28 jaar of zo
ze wil al 3x mee naar Omama maar telkens
is het weer ronduit pet.
Maar ik weet ook dat ze mee leest,
en dat ze om me geeft.
Af en toe moeten we geluid hebben bij de tekst
elkaars stem horen om te weten
hoe die ander in haar vel zit 😉

We maken nieuwe afspraak, we praten bij over onze jongens
die alle twee voor examen zitten.
Over haar oudste dochter die 2 jaar verder is,
zij is zo oud als onze oudste had kunnen zijn.
Onze band is speciaal en dat zal niet veranderen.

In navolging van het gevoel van gisteren
en gesprek met haar, weet ik en voel ik:
laat los, laat gaan,
alle goede dingen komen langzaam en wat je vooral
niet moet doen
is het leven proberen te haasten!
Dat wil niet, al willen wij zo graag zo snel mogelijk
ook zoveel mogelijk.
Neem tijd, laat het zijn eigen leven leiden
en probeer niet te sturen
wat niet in onze hand is.

Uiteindelijk komt het namelijk zekers altijd daar
waar het zijn moet.
Het is ons ongeduld
wat niet wachten kan.
Het leven, die heeft namelijk
zo geheel zijn eigen plan 😉

XXXXXXXXXXXXXX