Het meest trieste wat me
inmiddels gisteren overkomen is.
samenwerken met een collega
waar feitelijk iedereen beetje bang voor is.

Ze heeft een uitgesproken mening
en een manier van mensen naar haar hand zetten.
Zoals gewoonlijk wachten collega’s af,
als wij voor 1e keer samen gaan werken,
hoe dat gaat.

Oh zekers probeert ze over me heen te komen,
k hoef haar alleen maar aan te kijken.
Oh zekers gaat ze haar mening vertellen,
nog steeds zeg ik niets.

Dan is het even stil………ondertussen heb ik
de meeste collega’s toegevoegd op FB.
Ga me niet verstoppen, en ze mogen weten wie ik ben.

Dan komt er een : k ben jaloers op je………
vertel: en dan een serieus item.
K heb niemand die vraagt hoe het met me gaat.
Heb geen vrienden die zich zorgen maken om mij.
En ik zie op jou FB dat jij ze genoeg hebt.

Dat jij ze genoeg hebt……….klinkt idd jaloers.

Mijn antwoord is even moeilijk als eenvoudig:
wat jij wilt dat mensen voor je zijn<
zul jij voor die mensen moeten zijn.

t is even stil, tranen in een paar blauwe ogen,
en een knuffel met een dank je wel.
Iemand heeft iets om over na te denken,
en ondertussen ?
Ga ik gewoon mijn eigen gang.

Mi vida Loca.