Een frustratieblogje……of liever een wat nu blogje.
Het verhaal;
Buurvrouw is 60
heeft misschien! een spierziekte die haar moeder ook had
dus thuiszorg, artsen effin je kent het.
Na 20 jaar hebben Omama en zij weer contact
mede door een ruzie mede door kinderen van haar en wij
die vonden dat het nu mooi was zo.
Omama en zij zijn nichten in volbloed.
Als we iets kunnen doen, willen we dat doen.
Ze is alleen, alles wat hier over is aan eten
extra pannekoeken, kan allemaal.
Haar zonen zijn getrouwd
eentje heeft eigen zaak en 2 kleine kinderen
andere werkt zwart zoveel
met 1 kind om hoofden boven water te houden.
Kortom eigen is druk.
Afgelopen week telefoon van oudste:
wil je ff bij moeder kijken want……………….
ja hoor doen we.
het rammelt mij mijn bed uit in de vakantie
maar zij zijn zo druk, kindje ziek, effin je kent het.
Het wordt geregeld en is klaar.
Vanmiddag:
buuf zelf, ben gevallen……….
doordat ze bang is om te lopen en verkrampt
krijgt ze van huisarts spierverslappers.
JA dat moet je dus net NIET doen.
Ze ligt in de keuken.
WIJ (hele gezin) gaan en pakken op
ruimen op, zorgen voor en gaan.
En dan kruipt er een gevoel in me naar boven:
Ik werk , klus erbij zoals je wilt,
maar ben er altijd voor mijn gezin
we wonen hier , als er wat is voor mijn ouders
inmiddels mijn moeder.
Komen rond van inkomen onder de 2.000 netto per maand
met 2 kinderen die hun aandacht vragen.
Met een Omama die heel zelfstandig
toch mijn zorg heeft.
Mijn gevoel kruipt de kant op van :
Ja lekker makkelijk!
Bel maar ze gaat wel.
En ondertussen gaan wij onze gang.
DIT is dus niet de bedoeling,
´t is niet mijn moeder want dat had ik dingen al lang
heel anders geregeld.
Zij wil niets, omdat ze op haar manier niet kan
niets is minder waar, haar eigen eega zei al
´t zit tussen je oren.
Ze kan weg maar wil niet,
ze kunnen haar halen, maar ze durft niet.
terwijl mijn eigen moeder
gaat en staat waar ze wil,
10 jaar ouder.
Moet ik die zorg en aandacht erbij nemen
omdat ik toch bij huis ben?
Moet ik kruipen in de huid van schoondochters en zonen
omdat zij het zo druk hebben?
Het gaat zo makkelijk: doe ik wel.
Maar moet ik dit wel doen?
´k wil best helpen in een noodgeval
maar dan moet het wel een noodgeval zijn
en eigen drukte, vakantie of zieke kinderen?
IK heb me daar altijd zelf mee gered
omdat ik koos voor onafhankelijk zijn.
Dat was ook de keuze voor minder inkomsten
maar ik ben `vrij`.
Maar deze zorg
´k zit er niet op te wachten eigenlijk
vind het niet mijn taak………………..
moeilijk .
iemand een mening?
vertel het me aub.
XXXXXXXXXXXX