Back on track.
Er zijn zoveel dingen om te delen of die ik zelf even wil droppen.
Een verhaal over een inbraakgolf
doet me vanmorgen rillen.
Gelukkig ben ik niet het bange typ 😉

Een verwondering over botheid eerste klas
die een mondig iemand de mond en mogelijkheden
afpakt.
Hoop dat mijn idee haar een boost geeft
om ze te laten zien dat een ieder mens
een keuze heeft.

Vriendin en ik bellen achter elkaar aan
zo komisch.
Hoop dat we morgen elkaar even spreken
want we draaien alle twee een druk leven schijnbaar
hahaha nee gaat goed komen.

Dan is er een situatie met oudste.
Terwijl hij zich te pletter leert voor een bepaald vak
willen die cijfers maar niet vlotten.
Vanavond vraag ik per mail informatie bij betreffende lerares.
Sommige dingen snap ik zelfs niet.
Moet even tekst bij beeld hebben in dit geval.
Zijn demotivatie is heel begrijpelijk
en ik kan er niets aan veranderen.
Wel staat ie te springen,
mag morgen werken bij loonbedrijf.
God wat hoop ik
dat hij daar een plek gaat vinden en een draai erbij.

En zo houden de gemoederen me bezig
en aan de gang.
Wat ik het aller spannendste vind voor morgen ?
De weg , de snelle weg die 4 weken is afgesloten
is weer open.
En morgen mag ik mijn weg vinden op de nieuwe
rotonde en zien waar ik dan naar toe moet,
en uitkom.
Het lijkt op elke dag van mijn leven
alleen is deze praktijk
en geen theorie 😉

XXXXXXXXXXXXXX

Hoe ga ik dit neer zetten?
Irritatie ten top.

Ik krijg het er over naar aanleiding van een ander gesprek,
poosje terug.

Jij gaat er zekers ´s morgens wel uit om voor de jongens
en eega het brood klaar te maken ?
NEE
Jij verschoont en houdt de kamers van de jongens wel bij?
NEE, stof alleen de rest moeten ze zelf doen.
Jij vouwt en ruimt alle was op ?
NEE als het teveel van 1 persoon is mogen ze zelf vouwen
en opruimen doen ze zelf, ze vinden het op de drempel van hun kamer.

Kijk zou ik hele dagen thuis zijn
zou het een ander verhaal zijn.
Werk bij toeren 22 uur per week EN heb dan zo mijn eigen dingen.
De judo, het countrygebeuren
en een goed boek heb ik lang niet gelezen.
Net als een spelletje doen, zeldzaam.

Dan mogen bepaalde mensen bepaalde dingen zelf ook wel eens zien
dan wel oppakken.
maar het is zo makkelijk het overlaten aan een ander.
En onder welk motto het gebeurd?
Je werkt maar halve dagen ?
Je woont zo goedkoop?
Je bent toch zo verantwoordelijk doe er de rest maar bij?
Onze jongens hebben de pech dat ik hun
niet toestaan lui en afhankelijk te worden.
Alle ´vrouwen´taken zullen ze moeten leren
inclusief schoonhouden, koken, en wassen.

Zodra je een relatie hebt
en het maakt niet uit in welke zin,
man-vrouw,
ouder-kind,
het maakt niet uit,
de input moet net zo groot zijn als de output.
Je laat een ander niet opdraaien voor dingen
die jezelf prima kunt en zo een ander het makkelijker maakt.

Een computerspelletjes spelen doe
( in mijn ogen) als afsluiten wanneer de dingen die gedaan
moeten en kunnen worden.
Maar je laat een ander niet opdraaien voor het werk
en zelf leuke dingen doen.
Vooral niet als de ander
waarmee je in een relatie staat
stukken ouder is en je hulp meer dan gebruiken kan.
Met hele simpele dingen !!!!

XXXXXXXXXXXXXXX

Vanmiddag met jongste langs dokkie,
er zit nog iets van een keelontsteking, de amandelen zijn tikkie
onrustig, en ook zijn linkeroor is niet optimaal.
Maar om nou te zeggen: wat is hij ziek, nee niet echt.
maar wat is hij fit, ook niet.
Een uitgebreid bloedonderzoek moet uitwijzen
of er restanten zijn van een ontsteking of dat er toch iets anders is.
Vrijdag uitslag.

Jongste mag bij onze vaste huisarts zijn,
de man die dit jaar met pensioen gaat.
Ik praat even na met hem, in de trend van : de laatste loodjes.
Het is nog lang niet rond hoor , zegt ie.
Ik kijk hem aan, wat zul jij gemist worden.
Meen je dat , vraag ie? En ik zie dat hij emotioneel wordt.
daar staat hij om bekend, het gevoelige het meeleven.
Ja zeg ik hem, jij bent een echte dorpsdokter.
Dat is ook het fijne van mijn beroep, dat is waar ik het altijd voor gedaan heb
voor de mensen, de band die je opbouwt en de betrokkenheid over en weer.

Grijns een keertje, kijk naar mij, ik hoef je maar aan te kijken of je weet precies
hoe de vlag erbij hangt, je weet alles van me en je weet hoe ik ben.
IK zal je enorm missen !
In een flits zie ik een traan en er komt een hartelijk Dank je.
Graag gedaan, maarre:
we spreken elkaar nog wel voordat het zover is 😉
Een glimlach , een herkenning en een grote waardering over en weer.
Zo´n arts vind je echt maar zelden
en al zullen die het overnemen goed zijn,
zo´n band : dat duurt wel een tijdje als het al weer komt.
Het is aan de volgende generatie
en ik ben dankbaar voor het feit
dat in de moeilijke jaren en daar waar het nodig , echt nodig was
dat ik kon zeggen:
ik heb een fijne huis arts !!!

Note: hij is hier nu 34 jaar arts en ik ben 43  😉
Hij zag kinderen ouders worden.

XXXXXXXXXXXX

Als ik opsta en vrolijk wordt toegezongen
door mijn kleine zwarte vriend,
moet je trouwens onderhand
niet eens wormen vangen ?

De nijntjes op het matje
voor de deur,
even een knuffel en dan verder.

Een boerderij op de heen weg
met een lange oprit die opgesierd worden door:
ik sta even stil om te kijken,
5 ooievaars !

Mevrouw Merel die me in de pauze
op nog geen meter afstand zit te bekijken
en er dankbaar met mijn stukje brood
van tussen gaat.

De boze houtduif die triest in de boom zit
bij het snoeien op een verkeerde tijd
is het hele nest verwoest
en ik voel boosheid om zoveel domheid.

De zwarte jeweetwelkater van ons
die achter het huis strak ligt te kijken naar een iets.
Het blijkt een pracht van een keizerlibelle te zijn
die na een zonnebad luid zoemend
het luchtruim kiest
de vleugels schitterend in de warme zon.

De zwaluw die ons al kwetterend laat weten
dat ie het allemaal wel prima vindt zo.
Waar zijn collega al druk aan het voeren slaat
mag hij nog even rusten,
ze is nog niet zover.

En dan , als de nacht valt,
de grote ergenis van mijn broer,
de grote groene kikker in onze vijver.
En als ik hem na doe
wordt ie toch een potje boos 😉
Maar hij is er weer !

En met al dat glimlachen
leg ik me straks te rusten
in de wetenschap
dat die wereld daar buiten
gewoon doorgaat
en ik er zo weer instappen mag.

XXXXXXXXXXXXXXXXXX

Inmiddels drijven  donkere wolken Nederland binnen.
Gisteravond in het weerpraatje vertelden ze over een tropische dag vandaag,
ja hoor grijns ik tegen eega.
Nou die grijns was er vanmiddag wel af 😉
Mooi vakantie weer, maar aangezien het geen vakantie is
mij te warm om te werken !

Omama mag weer gewoon slapen en opkijken
een verademing!
Zo knapt haar humeur een stuk op en wordt de wereld
al iets lichter 😉

Jongste is weer thuis, ook zo´n verhaal.
Weer ziek of nou ja ziek dat is het eigenlijk niet.
moe, misselijk bij vlagen.
Ene moment een hele piet andere moment nog geen theedoek.
Ik meld hem ziek en maak afspraak voor dokkie
morgenmiddag 14.00 uur.
Anders moet er maar eens bloed geprikt worden
je hoort tenslotte van die vreemde verhalen tegenwoordig.
Niet dat ik paniek ben, dat niet maar toch maar ff checken 😉

En dan ga ik woensdagavond maar eens bij Omama met de papieren aan de gang.
Ooit zei iemand: gewoon laten liggen dat doet een ander het vanzelf wel.
Nou we hebben het laten liggen maar er komt echt niemand achteraan.
Echt niet.
Ook met andere dingen niet trouwens.
Zo sprint ik nog steeds ´s avonds rond kwart over 10 even naar Omama
om heel simpel de katten eten te geven , omdat ze nog niet bukken mag.
Terwijl er iemand aan tafel zit ………………….

Het zijn zo van die dingen die aan mij toe vertrouwd worden
en vast niet overgenomen door iemand.
Een afspraak, een simpel ding, een iets te regelen,
vandaar mijn comment in een vorig blog
dat er af en toe wel veel op mijn tengere schoudertjes rust
en wat er echt niet afgehaald wordt.

Gelukkig knap ik zelf stukken op en ben ik eigenlijk
even blij weer gewoon te werken,
😉
MAAR : De nieuwsbrief is de deur uit en volgens mij
ben ik niets vergeten 😉

XXXXXXXXXXXX

Zaak komt een beetje tot rust,
mijn koorts is 2 dagen op rij voorbij.
En ik kom bij uit een soort roes.
De wereld wordt wat helderder
en ik merk wat beter wat er rond gaat of liever
wat er niet rond gaat.

Vanavond komt een van de vaste dames om te druppelen
en we krijgen het over vroeger,
over het leven wat ze heeft gehad.
12 jaar beginnen met werken, 13 een gezin draaien
mijn Oma was altijd ziek maar nimmer dood.
En dan werken met wasborden, zonder waterleiding,
zonder gas, zonder stroom.
Een hard leven, een lang leven een intensief leven.
Ze heeft er alles aan gedaan om ons kinderen
het beste te geven wat ze kon geven,
en cijferde zichzelf compleet weg.
En nog , nog is ze niet de persoon om te zeggen:
Joh, dit vind ik niet zo ok.

Zij gaat naar bed en ik ben nog wakker.
Waar de jongens en eega zich ten ruste leggen
met geen idee wat er in mijn gevoel en gedachten rondspoken.
Ik zou het kunnen zeggen maar:
het zal opgevat worden als een verwijt
en zo is het helemaal niet bedoelt.

Ik denk verder.
Waarom doen we zoveel voor anderen ?
waarom proberen we altijd een ander gelukkig te zien?
Om zelf gelukkig te zijn ?
Nou dan  komen we er deze ronde wel weer voor de zoveelste keer achter
dat dat  domweg niet werkt !

Anderen laten het zich namelijk ook prima aanleunen
door af en toe een stukje aandacht of even reageren
zichzelf geweldig te voelen.
Ze hebben immers geluisterd?
En ik betrap mezelf op het zelfde gedrag.
Als een ieder een spiegel voorhoudt
en vraagt , waarom vraag je die ander hoe het gaat?
Gaat het dan omdat je je plicht heb gedaan
of omdat je het weten wilt?

Omama heeft een vriendin ,
die belt, die komt, die gewoon doet en er is.
Zonder vragen , ze is er.
Mijn vriendin is er.
Enkelen informeren buiten het internet om
sturen een mailtje
of een kop op
of een groetjes voor Omama geef haar een knuffel.
DAT
zijn de mensen die het niet doen voor zichzelf
maar voor ons.
En die schifting is weer net zo duidelijk
als 2 jaar terug toen Opapa plots overleed.

Ach, weet je,
eigenlijk is er geen schifting.
Het komt er in praktijk op neer
dat je het gewoon zelf moet doen
zonder hulp van.
Zodra je die niet meer nodig bent
ben je pas echt zelfstandig
en hoef je je ook niet schuldig te voelen
dat jijzelf een ander niet steunt
tenminste in hun beleving,
je eigen benen
moeten jou dragen.
Een ander moet zijn eigen leven dragen.
Al mis ik
nog steeds en telkens weer
een arm om mijn schouder.
Maar dat zou ook weer niet kunnen
want ik moet er de schouders onder zetten
omdat er mensen zijn die er op leunen.

Te koppig voor het een
te dom voor het ander.

Freedom is just another word
for nothing left to lose,
nothing is all he left for me
and that is just enough for me.

XXXXXXXXXXXXXXXXX

Vanmorgen ben ik om 8 uur mijn bed uit,
om een kwartiertje later bij Omama te zijn.
Het rood van haar oog laat me niet los.
Als de dame komt om te druppelen zijn we het er over eens
Groningen bellen.

Het schijnt een heel normaal verschijnsel te zijn
en stelt niets voor behalve dat het erg lijkt.
Zijn de bloedadertjes in het slijmvlies
die een beetje lekken.
Allemaal opgelucht.
Ze mag een druppel extra,
en die doe ik er tussentijds wel bij,
dat beloof ik haar voordat ik huiswaarts ga.
Ik vertrek nog voor een uurtje bed.

Doe erg weinig en schiet om het uur
zo een beetje bij Omama binnen om van die kleine dingen te doen.
Enige nuttige wat ik doe is een brief schrijven
naar het CJIB wat ze van plan zijn
met die onterecht opgelegde boetes.
We zijn inmiddels 3 maanden verder
en ik hoor spontaan niets meer van ze.

Een douche en wraps maken en verder
kom ik nergens aan toe.
Moet nog een nieuwsbrief schrijven
maar ook dat schiet er bij in.
En daar komt dan het feit om de hoek waaien
als je met een Odd-cdér getrouwd bent.
Want op hulp en overnemen
hoef je even niet te rekenen
omdat hij bezig is met iets voor hemzelf.
PFFFFFFFFFFFFFFFT

tipje van de sluier voor de toekomst.

Omama zit trouwens nog steeds te wachten op:
een vriendin , of die ooit eens gaat bellen,
´t is de zelfde als toendertijd van het kerkhof.
En twee tantes van me,
ze weten het allemaal , maar even iets laten horen ?
NEUH
en zo leren wij alweer de mensen kennen.
Het maakt haar warm dat mensen die ze
zijlings kent via mij
informeren hoe het met haar gaat.
En ik breng die boodschapjes dan ook heel braaf
aan haar over 😉

We wisten het wel, maar waren weer even vergeten,
hoe het voelt vergeten te worden omdat anderen
het zooooooooooo druk hebben met zichzelf.
Maar het geeft niet meer,
het laat alleen maar zien
hoe die ander in elkaar steekt.
Jammer dan.

XXXXXXXXXXXXX

Eigenlijk kun je niet echt iets beginnen,
elk uurtje drop ik even binnen.
Vanmorgen maken ze zich zorgen
of het oog niet ontstoken raakt.
Ze zit voorover
en dat is het dan.
en voelt zich met het uur triester.
En ik kan er niets aan doen.

Moet eigenlijk een nieuwsbrief maken
maar heb er even geen puf in,
kan volgende week  ook nog
dat scheelt.
Ga straks een film kijken
althans een stukkie er van
en vind het wel prima zo.
Morgen weer een dag.

Wat wel even heerlijk was
een prima idee van jongste:
Pannekoeken eten,
hij maakt beslag
ik maak het klaar
en Omama en wij smullen.
Soms kan genieten
zo simpel zijn 😉

XXXXXXXXXXXX

Oudste is kriebelig
oudste is nukkig
en waarom ?
Geen idee 😉
Ikke wel, die hormonen , ´t is ook wat.

Gisteravond gaat bij mij op tijd het lampje uit
en ik slaap 10 uur achter elkaar,
en sta voor het eerst sinds lange tijd
koortsvrij op,
wat nog niet wil zeggen dat ik me 100% voel.

Ik vraag oudste iets te doen
en krijg een giga gebrom en gemopper.
`k laat hem even razen en antwoord met:
Luister eens lief,
´k heb een zware week achter de rug
en begin me net iets beter te voelen.
Maar op het moment dat ik uitval
dat ik het echt niet meer trek,
worden het geen vragen maar moet je het gewoon doen,
en dan nog veel meer dat dit ene wat ik je vraag.
Ik draai me om en hij merkt dat het me ernst is.

Wil je nu alsjeblieft je beddegoed naar beneden halen
zodat ik het uitwassen kan ?
Jongste zit achter computer en binnen 2 seconden
zijn ze alle twee boven hun bed aan het afhalen.

Als ik zooitje in machine stop
en de keuken in ga, komt oudste me achter na.
Sorry mam, dat ik zo vervelend deed.
Ik kijk hem aan en glimlach
weet het wel lieverd , weet het wel
als jij het ook maar weet!

Dikke knuffel en twee armen
valt niet mee als je samen met of hormonen
of allergieen worstelt
zolang je elkaar maar helpt
en begrijpt.
Voor de rest van de dag
zijn we weer dikke maatjes en zo maar
is niets hem te veel 😉

XXXXXXXXXXXXXXXXX

Vanmorgen ga ik werken,
broer is bij Omama thuis , dus kan prima.
Als de dochter des huizes binnen komt
praten we even over een van de paarden
die ze daar hebben.

Wil je hem weer zien ?
Het is het veulen van vorig jaar.
Samen gaan we de stal in ,
en ik kom tot de conclusie dat ze prachtige paarden hebben.
totaal zijn er 7
en zijn stuk voor stuk getikt.

De een is een oude dame die niet weg wil omdat ze heimwee heeft.
De ander wil altijd vooraan lopen,
Dan zijn er twee die achter een hangslot zitten omdat
ze zelf de deuren open en dicht kunnen doen.
De ander is een chagerijntje 1e klas, niet bij in de buurt komen.
En dan staat er een giga groot dier,
deze zegt ze is  echt getikt.
Deze is zo knuffelig met iedereen dat ik niet fatsoenlijk
ergens met hem heen kan.
Wil je het zien??? En ik kan me geen voorstelling maken wat ze bedoelt.

Als ze de deur open doet , stapt er een giga groot paard naar buiten
die direct zijn hoofd op mijn schouder legt en begint te duwen.
Dan snuffelt ie me helemaal bij langs om vervolgens
te beginnen te lebberen.
om het hoofd en waar hij je maar raken kan,
zachtjes en heel beheerst,
Vervolgens plukt hij aan mij shirt en broek,
alles heel zacht.
Het kippenvel vliegt over mijn rug
als hij het doen wil  , lig ik steil achterover
maar in plaats daarvan rust zijn grote hoofd
op mijn tengere schouders.

De dochter staat er bij te grijnzen,
Kijk dat doet ie nu bij iedereen !!!!
Wat een lieverd !!!!

Thuis ga ik me eerst maar eens uitgebreid wassen
en andere kleren aan doen,
maar moet er nog steeds om lachen,
kon niet eens over hem heen kijken !

XXXXXXXXXXXX