oorlogspad
- 07.19.12
- serieuze gedeelte
- 10 Comments
Vanmorgen eerst werken,
ik ga er vanuit alleen te zijn maar dat is een misrekening,
wel een leuke trouwens.
De man die er is kan praten als brugman zeggen ze wel eens,
en onze humor past wel aardig bij elkaar
dat het niet zo hard opschiet als ik graag zou willen
is natuurlijk dan een feit 😉
De vloeren van de school houden de gemoederen bezig,
inmiddels is directrice hier met het verhaal aan de gang.
Van de gemeente weten ze niets?
Ook daar vinden ze dat de vloeren gewoon gedaan moeten worden.
Mijn leidinggevende treft ik eindelijk via mail
en haar antwoorden zijn kort, bondig en bij geirriteerd af.
Dit had ik niet moeten weten natuurlijk en ze schrijft nog net niet:
´t zijn jou zaken niet maar het druipt er bij elk woord af.
Vanmiddag heb ik het er in school ook even over
want het is gewoon mijn pand, zo voelt het ook en dus mijn verantwoordelijkheid.
Nu wordt ik weggezet als een voetveeg die haar mond moet houden
terwijl ik al 12 jaar met liefde dit werk hier doe.
Van respect en waardering hebben ze binnen dit bedrijf nog nooit gehoord
en zodra het contract stop, en dat is ws volgend jaar,
zal ik haar laten weten hoe ik er over denk.
Tot die tijd diep adem halen, en rustig blijven
en in dit geval even de hogere machten de kans geven hun werk te doen.
Maar ergens langs de lijn zit er iemand gigantisch het zaak je te bedotten
en ik hoop morgen te weten te komen , wie !
XXXXXXXX
