Vandaag een vrijdag zoals altijd:
werken, eten koken,werken,naar Omama
en vandaar uit jongste van judo halen.
Gelukkig heeft hij vanavond weer gedeelte
mee kunnen doen,
helaas nog niet alles.

Oudste stuitert helemaal:
morgen naar Urk, laatste training voor het NK
20 april.
Ontzettend spannend.

Omama mag en kan eindelijk lopen
op haar schoen, ze heeft schema van opbouw
dus ook dat lijkt allemaal goed.

Volgens mij : relatief heerlijke rust.
Schijnbaar komt het mooie weer er ook aan
dus gaan we met volle moed
gewoon weer vooruit net als anders 😉

XXXXXXXXX

Ken je dat gevoel ?
Zo van : nu moet je toch echt ophouden??
Iemand vroeg me vanmiddag,
trek je wel eens van die gezichten?
Nah lief, regelmatig zelfs in bijzijn van 😉

Maar de afgelopen tijd heb ik regelmatig ook gedacht:
Flikker toch even een giga eindje op !
Of weet je nou niet beter dan?
Of nog 1 woord en dan…………………
Nee het was niet de meest fantastische tijd.

Nu heb ik het gevoel,
en gaat ronddraaien en komt de andere kant op .
De gesprekken die ik voer?
Zal bekennen : Niet geheel zonder voorkennis of info
van buitenaf.
Ken namelijk veel mensen, en er zit altijd wel iemand tussen
die ergens iets van weet.

Alla een advocaat, heb ik de kennis dus de macht
en de handvaten.
En vanavond krijg ik een aanbod, k zou hem bijna aannemen
maar het zou zo definitief radicaal verkeerd aflopen voor iemand
dat ik het voor nu , maar hou op woordelijk geweld.

De grap is alleen wel:
hoe verder ik , of iemand waarvan ik hou
in hoek gedreven wordt
hoe groter de vechtlust en de middelen om er uit te komen.
En :
Don´t mess with a Cheet or her cubes……………….

Kom aan mijn jongens, je komt aan mij.
En daar kan in de toekomst nog wel eens
een verrassende confrontatie aankomen.

XXXXXXXXXXXXXX

Vanmorgen gesprek in school,
3 mannen kijken ons aan:
sectordirecteur, teamleider en leraar.

En we zijn het heel snel eens:
zoals het nu gaat, gaat het niet!
Alles wordt op tafel gelegd,
de taken worden verdeeld
de een regelt het een
de ander het andere.

Een 4e partij komt er vanmiddag nog bij in
met gevolg dat voor 4 uur
alle betrokken personen hun vet hebben gekregen.
En zo hoort het!
Garanties kunnen ze natuurlijk niet geven maar:
wel dat ze hun uiterste best doen die laatste paar weken
te zorgen voor rust in de tent.
Oudste gaat zo de examens in en dan wil ik geen gedoe
getreiter of gepest horen !
Zij gaan hun best doen en geven hem mogelijkheden
als het wel weer fout zou gaan.

Vanmiddag even naar de Ortho,
die is zeer tevreden , knutselt er nog een slotje bij op
en het is eigenlijk van de zotte:
voor 5 minuten hebben we uur reistijd.
Maar met jongste is dat ook kwaliteittijd want
er is alle gelegenheid even rustig bij te praten.

Dan komt er een telefoontje:
a.s. maandag krijgt Omama haar electrische trippelstoel,
en eega gaat vanavond even op bezoek.
Ze zit heerlijk in haar kamer en dat bevalt haar zo goed!
De schoenen zijn er weer, deze zijn opgerekt
en werkelijk ze kan er heel goed mee uit de voeten 😉
Maandag krijgt ze iemand om het in en uit bed mee te oefenen
dus ook daar gaan de zaken eindelijk eens soepeltjes
vooruit!!!

Hoop dat met het mooie weer
ook de periode met rust aanbreekt,
ben er aan toe.
Maar: als het moet nog niet moe gestreden hoor!
Dat moeten ze nu ook weer niet denken 😉

XXXXXXXXXXXXXX

Vannacht weer gewoon redelijk geslapen,
en dat mocht ook wel.
Vanmorgen werken, snel eten, school, eten maken,
afspraak bij Omama,  en dan is een dag zo voorbij.

Thuis een loeikwade oudste
die weer eens beticht was van iets wat hij niet had gedaan.
Daar krijg ik vanmiddag nog een telefoontje over
van teamleider bovenbouw:
Beschouw de brief als niet verzonden
en oprechte excuses.
Klaar zou je denken.

Maar er is een leraar waar onder de les dingen gebeuren
waar ik mijn vraagtekens bij stel.
Ga morgen maar eens even langs,
heb ze bericht gestuurd dat ze me kunnen verwachten
inclusief tijd.

Ben toch zo klaar met sommigen daar,
gelukkig pakt de leiding het inmiddels wel op maar:
je moet ze wel even vertellen wat er allemaal gebeurd.
Nou, dat wil ik wel 😉

Ben aan weekend toe 😉
Gelukkig bevalt het Omama uitstekend op haar apartement
lekker alle ruimte voor haar zelf
niemand die haar drinken uit de koelkast haalt,
of met haar puzzelboek verder gaat.
Gewoon alles voor haar zelf,
nu morgen nog een positief bericht over die schoen
en ze zou helemaal happy zijn 😉

We wachten het weer rustig af !

XXXXXXXXXX

Gisteravond komt het bij jongste toch wel
tot een confrontatie met zichzelf.
Hij blijft het er moeilijk mee hebben
dat zijn Opapa juist op zijn verjaardag
moest overlijden.
We praten nog even met z´n tweeen
maar ik merk dat de slaap hem niet vatten wil.

Ook ik zie ieder uur van de klok,
om 5 uur ben ik nog wakker om dan eindelijk
2  uurtjes slaap te pakken
en om 7.15 weer op te staan.

Het werk gaat eigenlijk prima,
vandaar uit boodschappen doen.
Als de wiedeweerga naar huis,
eten en eten koken.

Om half 2 afspraak met letselschadespecialiste.
Een ontzettend leuke dame maar of we er iets mee opschieten?

Vandaar uit school doen,
thuis eten en dan nog even naar Omama.
Die gisteren haar interne apartement gekregen heeft.
Het bevalt haar uitstekend,
alles kunnen laten liggen en er later zo weer bij komen.
Alle ruimte en rust.

De schoen heeft speciale aandacht
en het is ook inderdaad van de zotte
5 maanden in revalidatie en nog geen fatsoenlijke schoen!
Voor nu proberen ze er alles aan te doen
en dat lijkt me ook fair genoeg !

Vanavond op tijd bed in
ben wel beetje op ondertussen 😉

XXXXXXXXXXX

Vanavond gaan we
met ons eigen gezin
lekker uit eten.

Voor de verjaardag van jongste
maar ook gewoon voor ons allemaal.
Het eerste wat we echt weer doen
sinds een maand of 6.

Het was nodig en we hebben genoten
bij Happy Grill in Pesse
zo lekker en voor ieder wat wils.

Eigenlijk zou je zoiets
gewoon vaker moeten doen  😉

XXXXXXXXXXXX

Na de , bijna dramatische, geboorte van oudste
wordt ons op het hart gedrukt rekening te houden
bij een volgende.
Ik ben belast met AITP een afwijking in bloedplaatjes
alla resusfactor.
Maar: dat is goed te behandelen hoor !!!
moet het wel even zeggen………….het klonk zo eenvoudig.

Oudste is geboren met de nodige problemen,
door niet op tijd ingrijpen van co assistent om 4 uur snachts
en met donder en geweld ingrijpen van gynacoloog om half 8
bleef de schade slechts beperkt tot een hersenbloeding.

De kinderarts op dat moment Dr. Hoogeveen in Hoogeveen (hoe grappig)
had er `toevallig`over gelezen en herkende de puntbloedinkjes.
Alsof het kind over hele lichaam met spelden was gestoken.
Het besloot me ter plekke:
IK zal er voor je zijn
en vandaar uit gaf ik alles op: werk, mezelf, alles.

Toen jongste zich in mij een moeder zag
werd de hele kermis gestart.
Hij was nummer 30 in 10 jaar tijd van onderzoek.
We kwamen in Leiden terecht bij Dr.Prof. Kanhai
een man die zelf 4 kinderen verloor
en in Amerika onderzoeken had gevolgd en meegemaakt.
Leiden was een mazzeltje:
Dusseldorf of Belgie waren de eerste uitwijkmogelijkheden.

Een lange periode van mijn zwangerzijn bracht ik door
of in Leiden of in Hoogeveen bij een verpleegkundige
die speciaal naar Leiden was geweest om te leren hoe om te gaan
met het toedienen van medicatie.
Medicatie die er voor zorgde dat ik 4 jaar naar geboorte van jongste
pas zonder briefjes kon doen wat ik moest doen,
omdat het een ware aanslag op mijn lijf was.

Elke week 1 dag ziekenhuis aan infuus, met medicijnen waar ik zo misselijk van was.
5 dagen lang, dus 2 dagen om bij te komen en dan de volgende lichting.
Tussendoor elke 14 dagen naar Leiden voor controle,
aftappen van bloed voor het witwassen van bloedplaatjes,
die vervolgens 2 x via navelstrengpunctie bij vol bewustzijn
in gespoten werden.
Door je buikwand, baarmoederwand de navelstreng proberen te raken
ging 1 x bijna fout en jongste heeft nog steeds een deuk in zijn oor 😉

Toen het niet langer ging werd de operatie gepland: 1 april.
Sluit het af met een grapje was Dr. Kanhai zijn repliek 😉
De begeleiding was subliem , intens en liefdevol.
Maar ik zag ook daar op IC baby´s van 600 gram.
Of baby´s met 6 vingers en tenen, een open hart operatie in de couveuse
tegenover me.
Het zijn beelden , die ik nooit en dan ook nooit vergeet.

Oudste werd geboren met 1920 gram en 45 cm.
Jongste met 1880 gram en 41 cm.

En nu?

Oudste doet mee aan NK armworstelen, boom van een vent met scherp
en goed koppie.
Jongste wil of kok of beveiliger worden,
gaat voor zwarte band judo.

Ik heb ze alle twee beloofd, toen ik ze in mijn armen kreeg:
IK zal er altijd voor je zijn, voor je vechten als het nodig is,
en je beschermen als jij het zelf niet kunt
maar zeker altijd van je houden.

En die belofte telt voor mij net zo zwaar
als de trouwbelofte bij mijn huwelijk.
In voor en tegenspoed zal ik doen
wat nodig is .
Kom aan mijn zonen, die geboren mochten worden na het
verlies van 2 meiden, die door mijn AITP niet levensvaatbaar waren.
En je komt aan het diepste van mij !

Hoezo dan 5 wonderen?
De eerste : mijn huwelijk.
Tweede de beide meisjes
Derde de beide jongens.

XXXXXXXXXXXX

Vandaag 1 april
2e paasdag is onze jongste
15 jaar !!!

Van harte lief
hou van je
en nog heel veel jaren
met mij in je nek 😉

<3

XXXXXXXXXXX

Een rustige dag,
met uitslapen,
Omama op bezoek,
bij Omama op bezoek
en buuf die even langs komt.

Omama is toe aan de verhuizing
morgen naar haar `apartement `
weg van de huidige bewoners
waar niet al te veel plezier
aan te beleven is.

Niet helemaal fair van haar
want zo was zij in het begin ook 😉
Dat wordt voor gemak maar even vergeten 😉

Morgen nog een vrije dag,
nou ja:
Jongste wordt 15
Omama komt ook weer even thuis
en morgenavond gaan we met z´n 4 en
uit eten,  de eerste keer sinds 5 maanden
dat we weer wat samen doen !

Het is tijd.

XXXXXXXXXX

kan altijd erger………….
dat hield ik mezelf afgelopen week
maar dapper voor.

Behalve het uitgebreide verhaal wat U heeft kunnen lezen
over de aanrijding van onze jongste,
de perikelen over de schoen van Omama
kwam er echt nog wel dingen tussendoor.

Een interne schadepost van een paar honder euries,
wat maakt het uit??
het is maar geld en goed, daar is altijd over heen te komen.

Weer een brief van school
over een strafmaat van willekeurig genoemde namen
van een leraar waar tijdens de les
schijnbaar veiligheidsknoppen van machines zijn afgedraaid.
Oudste weet van niets, maar mag nu de volgende werkstukken
met de hand doen.
U denkt toch niet dat ik dat over zijn kant laat gaan?
Had die leraar inclusief onderwijsassistent beter moeten opletten
wat er onder zijn les gebeurd !
HIJ en hij alleen is verantwoordelijk en dat schuif je niet af op een aantal
leerlingen die toevallig in de buurt waren.

Ja ik ben moe, maar mijn lijf kan de hele wereld aan hoor.
Geen probleem , het slapen lukt uitstekend,
maar mijn hoofd had even moeite om het bij te houden.

Dinsdag en woensdag zat ik er volledig doorheen,
voelde dat ik op een punt zat van: ergens hoog en niet te bereiken 😉
Compleet gevoelsmatig weggevlucht van alles en iedereen.
Inmiddels weer geland maar nog steeds op het punt van :
BACK OFF

Meerdere mensen steunen me
zeggen dat het nu echt wel genoeg moet wezen,
dat het nu echt wel onze kant op mag gaan
zoveel dreunen achter elkaar en dan nog positief blijven?
Ja hoor, dat kan.

Want het kan altijd nog een gredatie erger,
het kan altijd nog vreemder, gekker , pijnlijker of machtelozer.
We hebben elkaar,
we redden het samen,
en we hebben begripvolle lieve mensen om ons heen.
Dat stijgt met gemak boven alle zorgen uit,
als je het even in laat werken.

Voor nu een rustig weekend
school is dicht dus geen brieven geen telefoon.
Planning ligt open , behalve de planning van rust.
De wetenschap dat dinsdag het hele circus weer starten gaat
maakt dat ik nu af en toe denk:
Nu gewoon even niet.

Het is lang geleden dat ik in deze toestand was
en ik weet dat het ook weer veranderen gaat naar positief
dus bang ben ik niet, en weet zeker
dat het allemaal weer goed komen gaat.
Ooit.

XXXXXXXXXXXXXXXXX