De meesten die me al wat langer kennen
weten van mijn country linedance verleden,
yep verleden…………
In de kast staat giga veel dansbladen,
en de box in huis nog meer muziek,
maar ook 1 koffer.

In die koffer zit een headset, die ik gebruikte
voor het uitlessen.
Jaren terug uit Zwolle gehaald, en zo veel gemak en plezier aan gehad
ligt er al jaren te verstoffen.

Nooit zal ik die weer gebruiken, en dat is best een hard iets
afscheid nemen van iets waar ik mijn ziel en zaligheid in kwijt kon.
Domweg omdat mijn enkels behoorlijk protesteren
en er dus keuzes gemaakt moeten worden.

Ik zet het op markplaats voor eigenlijk een spotprijs,
met uitleg waarvoor ik hem gebruikt heb
en waar ik dus eigenlijk graag ook wil dat ie weer terecht komt.
En dan komt er een mailtje.

Ze danst, 3 jaar en heeft nu voor het eerst haar eigen groepie.
En ja ze bied boven de vraagprijs, omdat ze weet hoe duur die dingen zijn.
En ja, ze wil hem zo graag…………………….

Vanmiddag wordt ie opgehaald en we praten,
we zijn bevlogen, en zij nog zo onwennig.
Ze neemt niet alleen de headset mee waar ze zo blij mee is
maar ook een lading mappen en cd´s.
Ik neem haar mee in een verloren wereld van mij
en zij , zij is zo blij.
Alles komt tzt weer terug, geen probleem
ik? Ik geven even een Liefde door
en neem haar verder mee in een wereld apart.

En als er dan nog een tussendoortje bij komt
ben ik blij dat ik kan doen wat ik kan doen,
iemand blij kan maken met het meest geweldige wat er is: MUZIEK
en misschien iemand met warm water.

dan, ja dan komt die glimlach vanzelf voorbij
en zeg hartelijk: lieverds draag verder wat een ultime manier van beleven is.

Maar een egoist?
Nah kan het niet worden en zal het niet zijn…………………..
maar krijg er zoveel voor terug
wat nooit in waarde uit te drukken zal zijn.
Ben zelf te bewust van , als je wat kunt doen voor
dan doe je dat mits het niet ten koste gaat van je zelf
en dat , nee dat ging het niet.
In tegendeel 😉

XXXXXXXXXXXXXXX

Daar zit je dan,
eindelijk thuis, HET doel waar je naar toe werkte
wat je op de been bracht , wat je kracht liet zien
wat je wilde.

En oh wat valt het je tegen!
De confrontatie met wat je niet meer kunt
komt er nu dubbel uit.
Ook met name omdat je geen rolstoel hebt
waarmee je je zelfstandig kunt verplaatsen
maakt dat je je opgesloten voelt in je eigen huis.
en ik, ik kan daar niets aan doen.

Iedereen vind het zo geweldig en fantastisch dat je weer thuis bent
je eigen omgeving, je eigen dingen, maar niet je eigen ritme.
Zoals je zei vanmiddag: voor alles afhankelijk zijn van een ander
tikt er nu dubbel in, weg van de bescherming van verpleeghuis
zo op jezelf terug zonder dat je je zelf redden kunt.

Het maakt je kribbig, narrig en vol met commentaren
opdrachten, en zelfs af en toe onredelijk.
Toch begrijpen we het, en we proberen er alles aan te doen
maar feiten, feiten kunnen we niet veranderen.

Sterker nog: het zelfde feit moeten wij ook mee leren omgaan.
dat jou koppie zo goed is gebleven is een wonder,
een heerlijk iets, maar : dat wil niet zeggen dat je dezelfde bent
als voor die tijd.
Je herhaalt, je vergeet, je ervaart, je hoort , je ziet, en je doet
alles anders dan voor die tijd.
Je bent niet meer mijn moeder zoals ze was,
die alles doorhad,waarmee overleg mogelijk was,
die me aankeek en zag wat er fout was.

Nee lieve Mam, je zit nu op zelfde nivo als mijn broer
die lachwekkend bijna, leert eten koken.
Het zegt alles en dan werkelijk alles
in 1 zin.

Als je dan mijn hulp inroept omdat je kramp hebt
maar claimt jezelf zo goed te kunnen redden,
ik hoef er alleen maar bij te zijn voor geval dat,
en ik zie hoe moeizaam en oppassend het allemaal moet.
dat je jezelf helemaal niet zo goed red
dan dat je zegt,
dan krimpt mijn hart.
En tuurlijk zeg ik niet: je red je maar en ja zo doe ik dus
stiekem wat ik tegen thuiszorg zei niet te willen doen.
Moet ik je de blamage aan laten gaan dat ze je helemaal moeten verschonen?
OF speel jij nu ook een spel met mij
om te kijken hoever je op mij kunt vertrouwen?
Jou belevingswereld is zo totaal anders …………………..

Iemand schreef: Het duurt wel even voordat alles verwerkt is
ik moet ook leren leven met de feiten,
maar Mam iedereen houdt rekening met jou en wat je denkt en voelt
maar wie begrijpt mijn verlies?
want dat is het.

Krijg vandaag van mijn mannen een prachtige waterval met licht voor buiten
een kadootje.
En die , die past zo bij hoe ik me nu voel af en toe.
Het licht willen geven achter een waterval van tranen
die niemand kent, en niemand ziet.
Wat wat helpt het?
Helemaal niets, en jij , jij hebt het niet door.
Zoals mijn broer zijn hobbys voorop heeft staan,
maak jij je zorgen of je dinsdag wel naar koersbal kunt
en speelt feilloos op het gemoed van mij.

Maar als je mij vraagt als ik even binnen kom om de bloemen water te geven
terwijl broer achter computer zit spelletjes te spelen????
Nee dat ga ik dan niet doen !
En dan wordt je maar sikkeneurig op mij,
het is nu zijn tijd om wat terug te doen.
maar jij houdt hem weer uit ouderwetse denkwijzes
de hand boven het hoofd, want hij doet nu immers zoveel ?

En ik dan Mam?
Met mijn gezin waarvan jongste er bijne onderdoor ging?
waar oudste misschien op de valreep toch zijn eindexamen haalt?
En ik mijn best heb gedaan mijn plicht naar mijn klanten als zzpér
te vervullen?
Ik hoef geen complimenten, en die bos bloemen was me dierbaar
net als alle kaartjes, mailtjes, pbtjes, hoe en waar dan ook.

Ik ben voor de zoveelste keer iemand verloren aan het leven
en slechts enkelen die het willen of kunnen zien.

XXXXXXXXXXXXXXXXX

Het was vandaag koud, en dan bedoel ik koud !!!
Gisteren zo heerlijk en dan dit.
mijn hoofd bonkt en mijn keel schuurt,
´gelukkig´hebben er meer mensen last van
dus ligt het er niet aan dat ik niet goed op mezelf gepast heb !!!
😉

Vanmorgen komen we tot ontdekking dat Omama haar alarmsysteem niet doet
sterker nog : de hele telefoonverbinding is stil ?
Blijkt het in het alarmsysteem te zitten, broer lief terug met dat ding krijgt ie te horen:
Er zijn meer klachten , bij sommigen werkt het perfect bij anderen totaal niet !
Dan verkoop je zoiets toch niet ?????
MUTS.

Hij komt terug met een soort mobiele telefoon met ingebouwd SOS systeem
ik pier er vanmiddag de nummers even in en ga hem vanavond samen met Omama testen.
Perfect systeem, bijna te perfect 😉
Eerst klinkt er een alarm zodat mensen in de omgeving weten dat ze hulp nodig is,
maar ook dat zij weet dat het systeem ingeschakeld is.
Dan krijg ik (alleen denk ik ) een sms en daarachteraan telefoon.
Als ik opneem krijg ik rechtstreeks verbinding , kan ik haar horen en zij mij
en luisteren wat er aan de hand is.
Meer dan geweldig !!!
Als plots de huistelefoon over gaat , ons HUH ????
Blijkt het systeem ook direct een sms naar Icare te sturen
en zij bellen dan om te vragen wat er aan de hand is 😉
Ze kan er hartelijk om lachen als we het haar uitleggen ;
nou zegt ze, je weet in ieder geval dat het werk hahaha

Omama wordt een beetje sikkeneurig nu ze eigenlijk opgesloten zit
omdat die rolstoel er nog niet is.
Hopen dat het ding snel komt en dat het morgen mooi weer is,
dan ga ik ff aan de rol met haar.
Kan ze eens even haar gedachten verzetten van het feit
dat het toch wel heel triest is wat haar overkomen is.
Begrijpelijk en logisch maar
best lastig af en toe.

Tot morgen allemaal !
XXXXXXXXXXXX

Het was natuurlijk een enervende week
en ik kan me voorstellen dat mijn lezers
de berichtgevingen over Omama wel beetje beu zijn 😉
Jammer dan , hahaha.

Wat er niet geschreven is:
Omama´s eerste valpartij,
haar zorgen dat ze zichzelf ,
doordat ze geen elektrische rolstoel heeft,
niet buitenshuis komen kan.

Dat ze volgende week een aantal uren alleen is
en dus verplicht is in de kamer te blijven
en te wachten op thuiszorg,
die het overigens weer giga goed oppikken.

Wat wel  super is:
dat broer lief zelf plezier krijgt aan eten koken
een dunschiller meest handige gereedschap van de keuken vind 😉
En nu eindelijk door krijgt hoeveel tijd het kost
om een simpele maaltijd op tafel te krijgen 😉

Dat jongste het voor elkaar heeft
dat de leerplichtambtenaar me belde
en hij blij mag zijn dat ik zo
giga praten kan !
OF het is allemaal inderdaad ´aannemelijk ` 😉

Mijn nachten al wat langer worden,
de eerste : maandag de eerste nacht dat Omama thuis is
zonder alarm maar met gewone telefoon, nah!
de tweede nacht, alarm werkt maar ik ben eerste die gebeld wordt
op mobiele telefoon.
Dus checken, heb ik hem mee, staat ie hard genoeg
staat ie aan de lading?
Krijg je om 2 uur een berichtje dat de batterij vol is , zucht.
elk geluidje wat er uit dat ding komt hoor je dan.
En ja wifi staat uit , gelukkig !

Het is een ritme vinden, het is zorgen voor jezelf
maar ook omkjken naar, die laatste viel wel mee
broer was er , en ik heb het ook geheel overgelaten aan.

Als dan vanmiddag mijn laatste klus er op zit
staat niet het weekend voor de deur
maar dat akelige mannetje met de hamer !
Mijn keel schuurt, ik snotter me een ongeluk
en hoor vanmorgen op het werk dat het een ´simpele´ virus is.
Daar kon ik dus niet zoveel aan doen 😉

En nu op , naar een weekend met heel veel rust hoop ik
en voorbereidingen voor een feest !
Trusten allemaal 😉

XXXXXXXXXX

Een vrij normale dag
en dan eindelijk weekend.
Voor nu rust
en nu ik die rust krijg
verneem ik pas hoe moe ik ben 😉

Dus lieve allemaal:
heel fijn weekend !

XXXXXXXXX

JA het is weer eens verkeerd gegaan met medicatie
wie zijn ´fout´het deze ronde is of liever hierover??
Schiet mij maar lek!
Gelukkig is thuiszorg heel gespitst
en nemen die vandaag de hele zooi over
zo super van ze, het is begin van de middag
allemaal geregeld als ik thuis kom van mijn werk.
KIJK
er zijn ook nog mensen die WEL doen wat ze moeten doen 😉

Ik neem het er vanmiddag even van,
en als Omama vraagt of ik de piepers al geschild heb antwoord ik
met een bigsmile ja, want wij gaan vanavond patat halen DUH !!!!
als ik nog een paar voor haar wil schillen ????
NEE
ga ik niet doen ! Druk broerlief een dunschiller in zijn handen
en als oudste even later even binnenvalt daar ziet hij iemand heel druk
met de aardappels in de weer GNA GNA GNA
onder het motto:
mocht het ooit nodig zijn : kan hij zelf wel koken tegen die tijd !

De weet niet is van de : wanneer komt de rolstoel ????
Nu is het zo dat Omama haar wereld  beperkt is tot de kamer
tenzij er iemand in de buurt is die met haar rollen wil.
OH zo jammer het had allemaal echt veel en veel eerder opgestart moeten worden.
Dus duimen lieverds dat het zsm is !!!

Ze krijgt van de gemeente bericht over de vloer,
de offerte is in behandeling en kan tot 6 weken duren …………..
intussen mag er NIET begonnen worden met de vloer.
laten ze nou gisteren de rekening al gekregen hebben ???
Omama schiet natuurlijk gelijk in de stress
niet nodig de man van de gemeente was er deze week bij
met het rolstoel verhaal en zei:
Mooie vloer geworden !!! En hij begreep prima waarom het zo snel moest
anders had ze nog een fiks aantal weken in verpleeghuis moeten zitten.

Het had allemaal al anders gekund maar goed voor nu:
moeten we het er maar mee doen.
Buig me wel eens over de miskleunen als het rustig is hier !!!

Voor de rest: uitstekend prima toppie in orde.
Krijgen Omama en ik , afzonderlijk van elkaar, een prachtige bos bloemen
van lieve vriendin.
Met de woorden: Goed gedaan ´meisje´ 😉
Daar wordt je toch helemaal warm van !

Voor nu: trusten lieve allemaal en zij die morgen voor de uitdaging staan:
geloof me je bent sterker dan je zelf denkt !
XXXXXXXXXX

pfieuw en weer een dag voor bij !
En weer een bijna slapeloze nacht
al wordt het gelukkig al wat beter.

Gewoon werken, gewoon schema
en dan haalt broer de medicatie
inplaats van baxters (zakjes per dag per tijdstip)
krijgt hij de hele mikmak in doosjes mee
t is een echt zoek het maar uit.

Wat er bij hoort te zijn is er niet
en wat er bij zit hoort er niet.
Gelukkig hebben we de medicatielijst van verpleeghuis!!!
Morgen weer een item dus.

Ook komt morgen voor de eerste keer
huishoudelijke hulp, ben benieuwd.
Ze mag eerst wel eens opruiming houden
zijn we nog steeds niet aan toe gekomen.

En dan vanavond vergadering
en dat is gewoon even lekker!
We bespreken heel veel
nemen afscheid van 2 bestuursleden
verwelkomen 2 anderen
en gaan er weer een topperiode van maken !!
Dat is zo leuk om te doen.

Kortom :
we komen er wel !

XXXXXXXXXXX

Na de half doorwaakte nacht
ben ik blij dat ik vanmorgen vrij ben.
Omama, die heeft geslapen als een blok
dat is al een geruststelling voor vannacht.

Eerst komt de dame van Icare
om dingen goed door te spreken
en dat werkt prima.
Het is bij 12 als ze weggaat.

Als de sodemieter broodje eten,
nog iets naar verpleeghuis brengen wat vergeten was,
boodschappen doen want
om 14.00 uur is er de man voor de trippelstoel.
Ondertussen worden we heen en weer gestuurd
van verpleeghuis naar gemeente over de rolstoel.

Ik bel er even achter aan, blijkt dat ze komen met
en , en , en om te kijken wat het worden kan.
1 man van de rolstoelen en 1 van de gemeente,
en we zijn het er allemaal heel snel over eens.
Ze krijgt een rolstoel , elektrisch die in hoogte verstelbaar is.
met spoed maar dat duurt dat zo nog een paar weken
misschien.
Effin het is geregeld en maar hopen dat het zo snel mogelijk
in orde is.

Deze vertrekken tegen half 4, dan vlieg ik naar school
nog even eten en dan duik ik even een uurtje mijn bed in.
Om na de koffie verder te gaan met het installeren van het alarm
wat een rotding zeg !
Als om 22.00 thuiszorg komt ben ik pas klaar met het ding.
Weet je, dan heb ik het wel gehad!

Zo eerst maar eens heerlijk slapen !

XXXXXXXXXXXXXXX

Poging nummer zoveel om te gaan slapen
draait op niets uit.
Mijn hoofd tolt en stormt 😉
Wat ook weer logisch is, dat dan weer wel.

Krijg de neiging om even bij Omama te kijken
of ze wel slaapt 😉
Niet doen he , niet doen !
Maar toch , dat alarm gedoe zit me gewoon niet lekker.

Tuurlijk ben ik onwijs blij
dat ze ´gewoon´ weer thuis is,
en toch voel ik me ook een tikkie verdrietig.
Omdat het verschil nu zo duidelijk is- wordt.

Maar wat me het meeste dwars zit
is het gedrag van mijn broer.
En ik zit daar over na te denken tot eega
mijn vanavond aankijkt en zegt:
wat is er meis ?

En dan leg ik hem mijn gedachten uit:
51 jaar lang heeft mijn broer een makkelijk leven gehad.
Lekker thuis wonen, schoon bed, eten op tafel,
wasje schoon en gevouwen, en lekker doen wat je zelf wilt
in de avonden en weekenden.
Geen verantwoordelijkheid zo lekker niets…………..
kortom tot in de grond verwend.

Nadat Omama in ziekenhuis kwam
veranderde door mijn toe doen er eigenlijk niet zoveel.
Hij at hier immers elke avond ?
JA WEET HET : STOM STOM STOM SUPER STOM !!!
daar ben ik nu wel achter.

Maar nu ze weer thuis is, wordt het allemaal heel anders voor hem.
Voor mij ook, maar ook weer niet.
Maar van hem worden dingen verwacht,
dingen klaar zetten, dingen zelf doen,
dingen zelf regelen en bijhouden.
Hij zal nu een stukje zorg moeten leveren inplaats van krijgen.
En daar kan ie niet tegen, dat wil ie helemaal niet.

Krijg het gevoel, das pas erg hoor:
dat hij het liefste had gehad dat het zo was gebleven.
Omama in een verpleeghuis, hij hier aan tafel
zonder al dat gedoe er bij.

Eega kijkt me aan , geeft me giga dikke knuffel
en zegt:lieverd jij doet het hardstikke goed
en ik ben trots op je.
En daar ben ik blij mee, heel blij.
En mijn broer????

Omama heeft 52 jaar voor hem gezorgt
t wordt tijd dat ie wat terug doet !
De hoogste tijd zelfs.
Daar kan ie morgen mee beginnen
want vluchten ?
Vluchten kan niet meer.

En nu poging nummer zoveel
om te gaan slapen en mijn gedachten
even stil te zetten.
😉

XXXXXXXXXXX