Jongste is echt ziek,
en oudste staat vanmorgen op,
om zich vervolgens om te draaien
en bed weer in te duiken.
Hij kijkt me nog aan en zegt:
Mam,
volgens mij kun jij beter t zelfde doen 😉
Maar dat zit er voor mij even niet in
en ik ga gewoon mijn ding doen.
Krijg een giga tip voor het verven
van onze keuken.
Die ben ik qua kleur al jaren zat 😉
Tussen de buien door flaneer ik alle kanten op
en moet zeggen,
viel best mee.
XXXXXXXXXX
Dat we vroeger
van die heerlijke
ouderwetste metalen kruiken hadden
in een meestal
gebreide ´zak´ ?
Hoe lekker die waren bij je voeten?
Omdat je het zo koud had?
En als je voeten maar warm waren he.
Weet je ?
Vanavond ga ik naar bed
met zo´n kruik,
die ooit toen ik nog kleiner was
dan ik nu ben,
al aan mijn voeten lag.
Heb het koud.
Trusten allemaal 😉
XXXXXXXXXXXXX
De gebruikelijke maandag,
beetje rennen, vliegen en dat soort dingen.
En dan begint jongste me te appen.
Zo niet fit,
zo misselijk,
zo ziek zijn.
Ja ja , hij heeft altijd wel wat, en
erg als ik ben vind ik dat hij gewoon zijn uurtjes
in school maar moet maken.
Totdat hij vanavond dus echt ziek wordt,
en ik lees en hoor dat het behoorlijk heerst………
eh………….
morgen maar thuis laten dan ?
heeft toch een half daggie want mag naar orto morgenmiddag.
Het heerst, t wordt herfst
en dat allemaal op een maandag.
XXXXXXXXX
Een verhaaltje raakt me
omdat mijn situatie zo is
dat het mij raken kan.
Niet dat het aan mij gericht was.
Omdat er veel dingen zijn
die me raken omdat ik intens probeer te leven
te beleven en soms te overleven.
Dat is niet het probleem van mensen die dingen schrijven
ook niet van mensen die dingen zeggen,
maar zuiver alleen van mij zelf.
En als iets een emotie lostrekt
dan heeft dat iets het doel bereikt bij mij,
aan de slag met emoties want die doen ook mee
en die staan hier al behoorlijk lang
in het donker te wachten tot ze aan de beurt zijn.
Dan is het eigenlijk een zegen als een woord
iets losmaakt wat verwerkt moet worden.
En geloof me, dat valt niet mee
maar is wel heel erg nodig !
In dit geval : dank je wel lieverd
het was er de tijd voor anders gebeurde het niet.
XXXXXXXXXX
Afgelopen week kopen we ons een rookoventje.
een tafelmodel en tja dan moet je natuurlijk
uitvogelen wat er allemaal in kan, en hoe de verhoudingen
moeten zijn.
Vandaag stoppen we er verse worst in,
en ik kan je vertellen: HEERLIJK 😉
Gezien het feit dat we absoluut van lekker eten houden
is dit ding op voorhand al een succes 😉
Dus als we 29 september ,
dan gaan we met 10 man forelvissen,
heel veel vangen ?
Weet ik waar ze in gaan 😉
Het weer vandaag liet weinig nieuws
regen, regen en nog eens regen.
Sta om half 11 naast mijn bed
om er 5 minuten later ook weer in te duiken,
laat mij maar lekker liggen 😉
Spook eigenlijk weinig bijzonders uit,
doe vanavond even techniektraining armworstelen met de jongens
en merk dat ik na het stoppen met dansen,
toch wel iets mis in beweging voor het plezier.
Iets om over na te denken 😉
Voor nu:
fijne zondag allemaal !
XXXXXXXXXXX
Samen vertrekken we,
hand in hand voor een lange wandeling,
de lucht is knalblauw en helder,
de zon schijnt, er is geen vuiltje aan de lucht.
We ontmoeten mensen, sommigen lopen een stukje mee
met anderen maken we een praatje
om vervolgens vrolijk uitgezwaait verder te gaan.
In een stuk niemandsland, waar geen borden staan
lopen we zomaar bij de wereld vandaan.
En ik vraag nog, zouden we dit wel doen?
Maar je lacht mijn zorgen weg, tuurlijk toch
samen komen we toch overal en jij weet toch de weg?
Naief als ik ben, sla ik geen aandacht op de laatste zin,
de avond begint te vallen en een bloedrode zon laat zich zakken
aan de horizon.
Het wordt stil en de avondnevel kruipt over de velden en de akkers
en slokt langzaamaan al het vee op, dan de bomen en vervolgens ons.
Het wordt koud, en de mist ontneemt ons elk zicht.
Ik voel hoe jou hand de mijne stevig vast houdt
als we beseffen dat we de weg kwijt zijn.
We horen stemmen , soms fluisterend en in de verte een schreeuw.
Een huivering trekt door mijn koude lichaam
alleen jij staat nog achter me, en vraagt: jij weet de weg toch?
Er is geen weg, er niets, alleen de diepe intense mist.
Geen herkenningspunt, geen mensen om te vragen,
helemaal niets.
de wanhoop wil bezit van me nemen, maar dat sta ik niet toe
ergens moet er een methode zijn, en uiterlijk rustig loop ik door.
Totdat ik merk, dat er geen hand meer is die me vasthoud.
Het besef alleen te zijn, en dat jij alleen bent,
en dat ik het niet weet en jij het niet weet waar naar toe
brengt een staat van radeloos verdriet
en van heel veel vragen.
Dan verschijnt er een lichtje, het zal een vuurvliegje zijn?
En dan komt er nog eentje bij, ze dansen voor mijn voeten.
Ik volg ze en ze brengen me naar een plek
waar veel meer lichtjes zijn , bijzonder maar ook herkenbaar.
Bang ben ik niet meer, maar onzeker wel….
hoe nu verder ?
Dan komen uit alle hoeken en gaten mensen met ook van die lichtjes
en samen maken we een heldere plek in het duister.
Sommigen ken ik, sommigen niet en er wordt geen woord gezegd.
Het duurt niet lang of de mensen zonder de lichtjes
vinden ons en samen wachten we
tot de zon opkomt, een nieuwe dag begint
en een prachtig landschap zich aan ons laat zien.
En dan schrik ik wakker in mijn droom,
om weer te gaan slapen om wakker te worden.
Het zweet staat op mijn rug en ik check
alles wat me lief is………….. ze zijn er nog.
XXXXXXXXXXXXX
Ben al een paar dagen bezig
met een inhaalslag.
Van slapen en werken.
Vreemde combi en vooral
niet samen te doen 😉
Ben pardoes een paar morgens extra vrij
die gebruik ik om uit te slapen
en vervolgens ga ik in huis aan de gang.
Er zijn nogal een aantal dingen
die wel eens een goede grote beurt
gebruiken kunnen.
Na vandaag mag ik zeggen
dat het zooitje weer op het nivo
van bijhouden is.
En dat voelt goed !
Over Omama zullen we het maar even niet hebben
want zitten nog steeds in de cirkel.
Irripunt?
Als ik er kom doet ze niets anders dan met rolstoel
vooruit,achteruit, en die wieltjes zippen op de parketvloer,
wordt er helemaal peu nerveu van .
😉
XXXXXXXXXXX