Toen we trouwden was t eigenlijk direct wel duidelijk
we wilden een kat.
Alletwee altijd opgegroeid met dieren en vooral katten
om ons heen.
De eerste was Kitty, een oud velletje uit het asiel.
Nooit weer een kat uit een asiel, ten eerste kom ik er bijna niet weg
en ten tweede: je blijft lang denken aan alles wat er zit.

Maar de dame was al oud, en wilde absoluut niet sociaal zijn.
We hebben voor haar mogen zorgen, maar dat was t ook wel.

Verhaal van onze Gizmo is wel bekend hoe die hier over het muurtje is
gemikt en wij hem liefdevol opnamen als kitten van een week of 4.
Onze jongens waren toen 3 en bijna 2.

De oude dame verliet ons en Blacky wilde niemand hebben.
Ach doe hem ons dan maar, zijn zusjes werden door Omama meegenomen
bleven ze heerlijk dicht bij elkaar in de buurt.

Tussendoor kwam Puk voorbij, een zwervertje die eega meenam van zijn werk
die heeft hier helaas maar een jaartje gelopen
toen die spontaan stierf.

Maar Gizmo en Blacky bleven en werden dikke maatjes van elkaar
maar ook van ons.
Black was mijn vriend, als ik het lastig of moeilijk had
kwam hij bij me, troostte me
en heb werkelijk uren met hem op schoot gezeten
dat ik verdrietig was.
Er zijn in de loop van de jaren nogal wat dingen gebeurd
waar je dan wel mensen niet mee lastig valt
of die hij gewoon begreep.

Ondertussen zijn natuurlijk Lucky , Bas en Du er bij
na drama van Max en Bo.
Ook hier was hij mijn grote steun en toeverlaat.
Toen hij maandag op was en zo giga ziek
was t alsof hij me vroeg: vrouwtje help me alsjeblieft.
En in mijn handen heb ik hem laten gaan.

Dat nu dan direct er achteraan de twee kleintjes ziek worden
is iets wat voor mij hard te verteren is.
Bas slaapt maar Du kijkt me net zo zielig aan.
Pak haar op de arm en ze knuffelt tegen me aan,
dat zal, dik fleecevest.
Dan doe ik die uit, leg het op de stoel waar haar grote vriend
Oudste altijd zit en pak klein beetje in.

Tevreden valt ze in een diepe slaap.
Het moment om het met rust te laten
en te zorgen dat de medicatie er op tijd in komt.
Maar mijn katten ?
Zijn mijn alles op de twee jongens na.
Klinkt vreemd?
NAH de rest moet zichzelf in principe kunnen redden
en kan eigen keuzes maken.

XXXXXXXXXXXXXXX

Even een uurtje rust
even alles van de vloer.
Even,
want het is maar afwachten
hoe de kleintjes het gaan doen.

Bas maak ik me geen zorgen over
maar Du heeft het zwaar.
Gelukkig hebben ze vanavond
wel goed gegeten en gaan ze gewoon op de bak.

Morgen is er ook een iets
waar ik heel benieuwd naar ben
hoe dat gaat aflopen al heb ik er
gelukkig niets mee te maken.
Heb zelf wel genoeg even
denk ik zo.

XXXXXXXXXXX

Knap lastige dag vandaag.
Ook jongste heeft het er moeilijk mee
maar met thuisblijven veranderd er ook niet zo veel.
Al begrijp ik hem volkomen want
ook bij mij wil het niet echt vlotten.

Als dan ook nog de twee kleintjes beginnen
te niezen is de dierenarts zo weer gebeld.
Ontzettend fijne man, legt direct medicatie neer
en we hebben het idee dat het begint te werken.

Vanmiddag ook de uitslagen ophalen van eega.
Gelukkig niets lichamelijks maar geestelijk van de leg
door angst voor het terugkomen van kanker.
Een logisch iets, wat nu gevoed wordt door het thuiszitten
en het dan gaan mensen malen.
Een gesprek met revalidatiearts moeten bepaalde dingen
weer op een rij zetten.

Hij had eigenlijk in 2006 gelijk de hulp moeten accepteren
die hem toen geboden is, maar de tijd was schijnbaar
toen te vroeg en nu is de tijd daar.
Hij moet het doen maar k hoop dat het voor ons allemaal
rust gaat geven.

Kortom een lastige dag.

XXXXXXXXX

Je zou toch bijna denken
dat het in de lucht of in het water zit.

K lees van heel veel mensen
of hoor het anders wel
dat ze niets doen dan hoesten en proesten.

In navolging van onze Blacky
proest onze kleine Du nu ook.
Al is Lucky er mee begonnen
en is die weer kiplekker.

Bas heeft ook een slag gehad
maar tukt er ondertussen ook weer
rustig op los.
De jeugd heeft schijnbaar een sterkere
weerstand dan de ouderen.

Bij mensen zal dat niet anders zijn.
Maar wel vreemd dat het op alle vlakken
heerst bij mens en dier.
Je zou er bijna iets van gaan denken.

Ondertussen is alles in de rust
en ga ik morgen mijn ding weer doen,
doppies in en gaan
want ook financieel mag er nu
wel even iets binnen komen.

XXXXXXXXXXXX

Vanmorgen na een korte nacht
checken hoe het met Blacky is.
Het is weer net zo erg als gister.
Dierenarts gebeld,
kan nog proberen met een ontstekingsremmer
in pastavorm.

Eega haalt die snel op en binnen een paar uur
moet het dan toch echt opknappen.
Maar helaas het slaat niet aan.
Om 13.00 kunnen we het niet meer aan zien
als hij dan ook nog wegkruip gedrag vertoont
is het wel duidelijk.

We bellen weer en kunnen direct komen.
Ook de dieren arts is het met ons eens,
dit is geen leven meer.
Wij willen hem niet laten lijden
dat heeft hij niet verdient.

De beslissing is de juiste en we laten hem
rustig inslapen, hij slaapt in met zijn koppie
in mijn armen en we laten hem gaan.
Maar vanzelf stromen de tranen en zijn we
allemaal van slag.
we nemen hem mee, al onze dieren zijn hier
en de andere 3 zijn ook van de slag.

Na zoveel jaar , zo’n trouwe vriend missen
al is het voor hem veel beter,
slaat een gat, een groot gat.
En ik mis hem, ontzettend.

XXXXXXXXXXXX

Bij sommige mensen
geef ik slechts eenmaal een kans.
sommigen zijn me , denk ik,
dierbaar die krijgen er 2.

Maar als t over is,
t is uit.
Laat me dan los laat me gaan.
Zelfs als ik het je eenmaal dan
wel tweemaal heb gevraagd.

Er zijn maar een paar liefdes in mijn leven
die niet van menselijke aard zijn,
want daarvan ?
Zijn er maar 2.

De rest , echt allemaal,
kan me gestolen worden als het ten koste gaat
van mij of die 2.
Wie onvoorwaardelijk mijn liefde heeft ?
Zijn onze dieren.

Daar doe ik meer voor dan voor sommige mensen.
Maar ik ken mijn liefdes, mijn vrienden en de mensen.
Luister en begrijp wat ik vraag.

XXXXXXXXXX

Blacky is hier de kat
in een vorm , die elke mens
als vriend zou willen hebben.

15 jaar bijna, en ook zo lang al mijn maatje.
Uren heeft hij me gezeldschap gehouden
uren heb ik met hem op schoot gezeten.
Dat ik pijn had, verdrietig was,
een verhaal kwijt moest.

Hij was er altijd.
Toen Gizmo stierf  was hij ook verloren
en toen Lucky binnen kwam had hij
net als ik snel door,dat er meer mee kwam.

Maar de dikke goedzak accepteerde het allemaal.
Maakte zijn punt duidelijk bij de jongen
en bleef de lieverd op en top.

En toen werd ie gisteren ziek.
Tot 3 uur in de nacht zat ik bij hem
tot hij van de bank ging, op de bak
en eten.
Maar ik legde wel een briefje klaar
voor de eerste die vanmorgen wakker zou zijn.

Vanmiddag gaat het slechter, tot ik het vanavond
niet aan kan zien en ondanks onze financiele situatie
toch naar de dierenarts wil.
2 spuiten, zalf in de ogen en tabletten……….
maar krijg ook optie euthanasie………
OMG NEE!!!!!!

Ik wil en kan mijn maatje niet missen,
en vraag dierenarts: is er kans op herstel
zonder te veel lijden.
Hij geeft medicatie , maakt er een mooie prijs van
in de zin van : hier gaan we voor.

Morgen bellen om 9 uur hoe het is.
dan gaan wij de avond in: kaarten met Omama en broer.
Die natuurlijk geen ruk aandacht hebben voor,
gezien hun omgaan mij Blacky zijn zus?
Had ik t ook niet verwacht.

Nu is het kwart over 2 in de nacht
hij is op de bak geweest,
heeft gegeten en gedronken
maar ik heb lichte hoop dat het goed gaat komen.
Maar ziek ?
Wat is de arme ziek…………zodra hij slaapt
ga ik ook, en vast niet eerder.
mijn maatje die me zo vaak heeft getroost
laat ik nu niet alleen.

En wie dan vind dat ik een emotionele zwakkeling ben ?
Heeft pech want deze man
heeft alles voor me gedaan wat ie kon
en nooit iets teruggevraagd.
En nu ben ik er voor hem…………
alla onze Gizmo die stierf in mijn armen.

!

Gisteren werd onze Blacky ziek,
snotteren,hoesten, proesten.
En vanavond nemen we hem mee
en gaan met hem naar de dierenarts.

twee spuitjes
tabletjes moeten het doen.
Maar hij heeft het moeilijk
hij is ondertussen ook 14.

K hoop dat hij morgen
een stuk beter is.
Arme ziel.

Gaan weer de goede tijd tegemoet
qua weer maar ook met leuke dingen.
Eerst 22e proefloop spooktocht
28e ons toernooi.

13 maart de spooktocht,
moet nog tattoo bijgewerkt worden
en in die maand naar Urk voor training.

18 april NK armdrukken
en 19 juni survival post zitten.

Kortom gaat weer lekker 🙂

Vanmorgen vertrekken oudste en ik
voor training Urk.
Helaas kan de rest niet mee maar goed
t is zoals t is.

Het is er weer ouderwets gezellig
oudste doet een super training
en echt soms lig je daar bijna
onder de tafel van het lachen.

De training stopt op tijd
domweg omdat ze leeg zijn,
wij op tijd weer terug willen
en zij daar een bruiloft hebben vanavond.

Zo rond half 7 zijn we weer thuis
en dan ben ik er wel klaar mee.
Maar toch fijn dat het allemaal weer wil
en kan.

Morgen een echte rustdag
met ik hoop net zulk weer als vandaag.
Kan ik ff de bos in,
even zin in.

Geniet er van allemaal.
XXXXXXXXXX